علوم قرآنى - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٦٩ - روايات اماميه

حديث ششم: در تفسير آيه‌ «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ»[١] فرمودند: «إيّانا عنى»؛ يعنى آن‌كس كه علم كتاب را داراست ما هستيم و ما مقصوديم.

به‌طورى‌كه ملاحظه مى‌شود همه احاديثى كه ذكر شد، حكايت از علم و آگاهى به تمامى معارف قرآن دارد و ارتباطى با مسئله تحريف قرآن ندارد.

حاجى نورى به پيروى از سيد جزايرى دست به نقل رواياتى زده كه عموما از كتاب‌هاى فاقد اعتبار نقل شده است. آن كتاب‌ها عبارتند از:

١. رساله‌اى در محكم و متشابه قرآن، كه تاكنون روشن نشده نويسنده آن كيست.

٢. كتاب السقيفة منسوب به سليم بن قيس، كه مورد دستبرد قرار گرفته و از اعتبار ساقط گشته است.

٣. كتاب قرائات احمد بن محمد سيارى كه خود ضعيف الحال و غير قابل اعتماد شناخته شده است.

٤. تفسير ابى الجارود كه از غلات و مورد لعن امام صادق عليه السّلام قرار گرفته است.

٥. تفسير منسوب به علىّ بن ابراهيم قمى كه تأليف او نيست بلكه از ديگران است و مورد دستبرد قرار گرفته است.

٦. كتاب استغاثة علىّ بن احمد كوفى كه فاسد المذهب معرفى شده است.

٧. كتاب احتجاج طبرسى كه فاقد سند و مؤلف آن مجهول است، چنان كه اشارت رفت.

٨. تفسير منسوب به امام حسن عسكرى عليه السّلام كه نسبت جعلى است و فاقد سند اعتبار است.

٩. برخى از تفاسير فاقد سند معتبر كه در نتيجه از حجيت و امكان استناد ساقط شده‌اند، مانند تفسير عياشى و تفسير فرات بن ابراهيم: و تفسير ابو العباس ماهيار.

١٠. كتاب «دبستان المذاهب» كه در قرن يازدهم هجرى در فاصله (١٠٤٠- ١٠٦٥) نوشته شده است. نويسنده آن يكى از سران فرقه‌هاى زرتشتيان مهاجر به هندوستان است به نام «موبد كيخسرو اسفنديار» از فرزندان «آذر كيوان» مؤسّس فرقه «كيوانى» كه ممزوجى از تعاليم وارده در كتب آسمانى است و بر دست‌

[١] رعد ١٣: ٤٣.