سه حرف قرائت مى‌كردم تا اين كه به هفت حرف رسيد و هريك از آن‌ها وافى به مقصود است. اگر به جاى «سميعا عليما»، گفته شود «عزيزا حكيما» ما دام كه آيه عذاب به عبارتى كه مفهوم آن رحمت است و آيه رحمت به عبارتى كه مضمون آن عذاب است ختم نشود، مانعى ندارد»[١].

٥. هم از وى نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله، جبرئيل را ملاقات كرد و به وى گفت: «من در ميان مردمى بى‌سواد مبعوث شده‌ام. برخى از آنان ناتوان و پير و برخى از آنان بنده و كنيز و مردمى كه هرگز كتابى نخوانده‌اند هستند». جبرئيل در پاسخ گفت: «اى محمد! قرآن بر هفت حرف نازل شده است»[٢].

٦. از ابو جهيم انصارى نقل شده گويد: دو نفر كه در آيه‌اى از قرآن اختلاف داشتند به نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رفتند. وى به آن دو گفت: «قرآن بر هفت حرف نازل شده، در آن جدال نكنيد كه جدال در مورد قرآن كفر است»[٣].

٧. از ابو هريره نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گفته است: «قرآن بر هفت حرف نازل شده و فرقى نيست بين «عليما حكيما» و «غفورا رحيما»[٤].

٨. از عبد اللّه بن مسعود نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گفته است: «قرآن بر هفت حرف نازل شده و براى هر حرفى از آن‌ها ظاهرى است و باطنى و براى هر حرفى حدى و براى هر حدى، پيشگاهى است»[٥].

٩. هم از او نقل شده كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: «قرآن به هفت حرف نازل شده و جدال درباره آن كفر است (سه مرتبه اين جمله را تكرار نموده آن‌گاه فرمود:) آنچه از آن را مى‌دانيد بدان عمل كنيد و آنچه را نمى‌دانيد از عالم و داناى آن بپرسيد»[٦].

١٠. به نقل از زيد بن ارقم كه شخصى نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمد و گفت: آيه‌اى را عبد اللّه بن مسعود و زيد و ابىّ بن كعب براى من قرائت كردند و قرائت هر سه با يكديگر اختلاف داشت. قرائت كدام يك را اختيار كنم. پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ساكت ماند.

[١] سنن ابو داود، ج ٢، ص ١٠٢.

[٢] ترمذى، ج ٥، ص ١٩٤، شماره ٢٩٤٤.

[٣] شعب الإيمان، ج ١، ص ٣٧٢ از بيهقى. مسند احمد، ج ٤، ص ١٦٩.

[٤] المصنف، ج ٢، ص ٦١.

[٥] تفسير طبرى، ج ١، ص ٩.

[٦] همان، ص ٩.