او سپس مى‌گويد: «زشت‌ترين گفتارى كه ممكن است، انسانى با عقل سالم و شناخت صحيح بگويد؛ گفتار صباغ است كه: «فوائد اين رسم‌الخط بسيار و اسرار آن متعدد است. از جمله عدم امكان تلاوت آن، به جز با تعليم و فراگيرى از استاد است. شأن هر دانش نفيس و باارزشى آن است كه از دسترس عمومى محفوظ باشد.» ابن خطيب در جواب اين گفتار مى‌گويد: «وا مصيبتا! آيا قرآن نيز همانند لگاريتم، طلسم، رمل، اسطرلاب، نجوم و علومى از اين قبيل است كه تصور مى‌كنند نفاست آن‌ها در اسرارى است كه در آن‌ها نهفته و جز با كوشش و تلاش بسيار و پس از گذشت زمانى دراز نتوان بدان دست يافت؟ خداوند مى‌گويد: «وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ»[١] ولى شما مى‌گوييد كه قرآن از دسترس مردم به دور باشد! بسى تصورى باطل و سخنى بى‌پايه و ساختگى است! آيا مصحف براى خواندن نوشته شده است و يا براى اين كه رمز و طلسم باشد و تنها قرّاء بتوانند آن را بخوانند و به هركس كه به آنان پول مى‌دهد و خود را در اختيارشان قرار دهد بياموزند و كسانى را كه مال و موقعيتى ندارند از آموختن آن محروم كنند؟» ابن خطيب اضافه مى‌كند كه بسيارى از اهل علم و ادب را ديده و خود شنيده است كه به علت آشنا نبودن به اين رسم‌الخط عجيب و غريب و عدم شناخت اسلوب‌هاى قرائت، آن‌گونه كه رسيده است، قرآن را به غلط قرائت و تلاوت مى‌كنند[٢].

با توجه به آنچه گذشت، ابن خطيب معتقد است كه بايد رسم‌الخط مصحف تصحيح شود و با خطى كه همه مردم به خواندن آن قادر باشند، نوشته شود. همه دانشمندان معاصر بر همين عقيده‌اند و همه محققان، تبديل رسم‌الخط قديم را به رسم‌الخط كنونى جايز مى‌دانند زيرا رسم‌الخط پيشين با دستور پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نبوده، بلكه روش نويسندگان آن روز بوده يا كتابت در مراحل بدوى بوده و از دقت لازم برخوردار نبوده است. اما امروز با پيشرفت روش‌هاى كتابت و تكميل آن كه خواندن‌

[١] « همانا قرآن را سهل و آسان نموديم تا يادآور همگان باشد». قمر ٥٤: ١٧.

[٢] الفرقان؛ ص ٨٦- ٦٣.