علوم قرآنى - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٤٦ - معجزه يك ضرورت دفاعى

عين حقيقت است فروفرستاديم [يعنى حقيقتى آشكار و انكارناپذير] و همين‌گونه فرودآمد». «لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِ‌[١]؛ خدا را دعوتى است حقّ و روشن». «فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ‌[٢]؛ بر خداى خود تكيه كن. راهى كه مى‌روى حقّ و آشكار است».

«ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ‌[٣]؛ اين كتاب جاى ترديدى در آن نيست»، يعنى آن اندازه شواهد صدق، آن را فرا گرفته كه راه تشكيك و ترديد در آن را بسته است. «لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِ‌[٤]؛ پيامبران همگى حق‌آور بودند». «يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ‌[٥]؛ اى مردم! آنچه را كه براى شما آمده صرفا حقيقت آشكارى است». «اللَّهُ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ وَ الْمِيزانَ‌[٦]؛ خداوندى كه كتاب و شريعت را حقيقتى آشكار و معيار سنجش حق از باطل قرار داد».

ازاين‌رو در جاى جاى قرآن تصريح شده كه صاحب نظران انديشمند، بى‌درنگ دعوت حق را مى‌پذيرند و به نداى حقيقت لبّيك مى‌گويند. تنها كسانى كه حق را خوش‌آيند ندارند يا با مصالح موهوم خويش سازگار نمى‌بينند، آن را نمى‌پذيرند، گرچه در دل به حق بودن آن اذعان و اعتراف دارند. «وَ يَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَ يَهْدِي إِلى‌ صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ»[٧]؛ دانشمندان انديشمند بخوبى در مى‌يابند آنچه بر تو نازل گشته، صرف حقيقت است و به سوى راه حق تعالى كه عزيز و حميد است هدايت مى‌كند». مقصود از عزيز، يگانه قدرت قاهره حاكم بر جهان هستى است و حميد به معناى ستوده و پسنديده است. «وَ لِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ‌[٨]؛ تا دانش‌وران بدانند كه شريعت الهى محض حق است و آن را باور دارند و دل‌هاى‌شان در برابر آن خاشع و حالت نرمش پيدا كند».

درباره فرهيختگان از ترسايان نجران در پيشگاه قرآن، با ستايش از آنان، چنين گويد: «وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى‌ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِ‌[٩]؛

[١] رعد ١٣: ١٤.

[٢] نمل ٢٧: ٧٩.

[٣] بقره ٢: ٢.

[٤] اعراف ٧: ٤٣.

[٥] يونس ١٠: ١٠٨.

[٦] شورى ٤٢: ١٧.

[٧] سبأ ٣٤: ٦.

[٨] حج ٢٢: ٥٤.

[٩] مائده ٥: ٨٣.