علوم قرآنى - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٣٧ - قداست مقام انبيا

قداست مقام انبيا

قرآن، انبياى عظام الهى را در والاترين مقام قداست قرار داده، سرآمد بندگان خالص حق تعالى شمرده است. اينان نخبگان و برگزيدگان خلايق بشمار مى‌روند.

«إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ‌[١]؛ خداوند، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برگزيد».

در سوره انعام (آيه‌هاى ٨٧- ٨٤) پس از آنكه از پيامبرانى مانند اسحاق و يعقوب، نوح، داود و سليمان و ايوب، يوسف و موسى و هارون و زكريّا و يحيى و عيسى و إلياس و اسماعيل و يسع و يونس و لوط، و پدران و فرزندان و برادران آنان ياد مى‌كند، آنان را به «محسنين» و «صالحين» وصف مى‌كند، كه آنان را بر جهانيان برترى داده و به راه راست هدايت نموده است.

در آيات و سوره‌هاى ديگر با بهترين وصفى آنان را ستوده است كه با مختصر مراجعه به قرآن كريم اين ستايش والا به خوبى آشكار مى‌شود.

اين‌گونه تعبيرها در مورد پيامبران و اولياى الهى مخصوص قرآن است. در ساير متون تعبيرات ناروا در اين زمينه زياد به چشم مى‌خورد. درباره حضرت نوح نوشته‌اند شراب‌خوار مستى بود كه از شدّت بى‌هوشى برهنه و مكشوف‌العوره در ميان چادر افتاده بود[٢]. درباره حضرت ابراهيم نوشته‌اند كه همسر خود را به دروغ خواهر معرفى كرد تا جان و مال خود را حفظ نمايد[٣]. در صورتى كه هاجر در آن هنگام در سنين بالاى عمر خويش در حدود هفتاد سالگى بود و جاى واهمه نبود كه فردى غيور مانند حضرت ابراهيم، ناموس خود را فداى جان و مال خود كند.

درباره حضرت لوط گفته‌اند كه در حال مستى با دخترانش درآميخت و آنان را آبستن نمود[٤]. درباره حضرت يعقوب كه با خداوند كشتى گرفت و بر او چيره گشت و نبوّت از او بستاد[٥].

همچنين نوشته‌اند كه ودائع نبوت را از پدرش اسحاق با تزوير در ربود[٦]. داستان‌

[١] آل عمران ٣: ٣٣.

[٢] سفر پيدايش؛ باب ٩، شماره ٢٤- ١٨.

[٣] همان؛ باب ١٢.

[٤] همان؛ باب ١٩.

[٥] همان؛ باب ٣٢، شماره ٢٩- ٢٢.

[٦] همان؛ باب ٢٧.