لذا تمام ائمه قرائت كوشش كرده‌اند تا اسناد قرائت خود را به عاصم به روايت حفص به خصوص متصل كنند. امام شمس الدين ذهبى مى‌گويد: «بالاترين چيزى كه براى ما به وقوع پيوست به دست آوردن قرائت قرآن عظيم از طريق عاصم است».

او سپس اسناد خود را متصلا تا حفص نقل مى‌كند كه او از عاصم و عاصم از ابو عبد الرحمن سلمى و وى از على عليه السّلام و از زرّ بن حبيش و او از ابن مسعود گرفته و اين دو (على و ابن مسعود) آن را از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اخذ كرده و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نيز به واسطه جبرئيل از خداوند گرفته است‌[٢].

ازاين‌رو، همواره بزرگان و شاخص‌هاى فقهاى اماميّه، قرائت عاصم به روايت حفص را ترجيح داده و برگزيده‌اند، زيرا آن را يگانه قرائت برتر و مطابق با لهجه فصيح قريش كه قرآن بر وفق آن نازل گشته مى‌دانستند كه عرب و مسلمانان بر آن توافق دارند.

دانشمند بزرگ و مجاهد ابو الحسن ثابت بن أسلم حلبى، از شاگردان برجسته تقى الدين ابو الصلاح حلبى و جانشين او در آن ديار، كه حدود سال (٤٦٠) به درجه رفيع شهادت نائل گشت، كتابى ارزنده در ترجيح و توجيه قرائت عاصم نگاشته و روشن ساخته كه قرائت او همان قرائت قريش است‌[٣].

نيز ابو جعفر رشيد الدين محمد بن علىّ بن شهرآشوب (متوفاى ٥٨٨) در كتاب پرارج خود «المناقب» گويد: «عاصم قرائت را از ابو عبد الرحمن سلمى فرا گرفته، كه او نيز قرائت تمامى قرآن را از على امير مؤمنان عليه السّلام دريافت نموده و اضافه مى‌كند فصيح‌ترين قرائات، قرائت عاصم است، زيرا از ريشه آن فرا گرفته و هر آنچه ديگران كج رفته‌اند، او راه استوار را انتخاب نموده است»[٤].

همچنين فقيه گران‌مايه ابو منصور جمال الدين حسن بن يوسف، ابن مطهر علّامه‌

[١] ذهبى، ميزان الاعتدال، ج ٢، ص ٣٥٨.

[٢] معرفة القرّاء الكبار، ج ١، ص ٧٧.

[٣] به نقل از« صفدى». ر. ك: ذهبى، سير اعلام النبلاء، ج ١٨، ص ١٧٦، شماره ٩٢ پاورقى شماره ١ و نيز مقدمه كتاب« الكافى» ص ١٨ عاملى، و اعيان الشيعة، ج ٤، ص ٧، ستون ٢. سيد عاملى نسبت كتاب يادشده را به وى از ذهبى نقل مى‌كند.

[٤] مناقب آل ابى طالب، ج ٢، ص ٤٣.