قرآن از ديگران بسيار محتاط بوده است، لذا قرائت را از كسى غير از ابو عبد الرحمن سلمى كه از على عليه السّلام فرا گرفته بود، اخذ نمى‌كرد و آن را بر زرّ بن حبيش كه قرائت را از ابن مسعود آموخته بود، عرضه مى‌كرد.

ابن عياش مى‌گويد: «عاصم به من گفت: هيچ‌كس جز ابو عبد الرحمن، حرفى از قرآن را براى من قرائت نكرد و من هر وقت كه از پيش وى بازمى‌گشتم، مسموعات خود را درباره قرآن به زرّ بن حبيش عرضه مى‌كردم. ابو عبد الرحمن نيز قرائت را از على عليه السّلام و زرّ بن حبيش از عبد اللّه بن مسعود، اخذ كرده بودند»[١]. از اين جهت است كه به تعبير ابن خلكان: «عاصم در قرائت، يگانه مورد عنايت و توجّه بوده است»[٢]. به اين ترتيب، در تمام دوره‌هاى تاريخ، قرائت عاصم قرائتى بوده كه بر همه قرائت‌ها ترجيح داشته و بين عامه مسلمانان رواج داشته و همگان بدان توجه داشته‌اند.

قاسم بن احمد خيّاط (متوفاى ٢٩٢) كه از افراد حاذق و مورد وثوق بود، در قرائت عاصم، امام به شمار مى‌آيد و از اين جهت مردم اتفاق بر آن داشتند تا قرائت او را بر ديگر قرائت‌ها ترجيح دهند[٣].

در ابتداى قرن چهارم، در جلسه قرائت ابن مجاهد قارى بغداد، پانزده تن متخصّص قرائت عاصم وجود داشته است و ابن مجاهد تنها قرائت عاصم را به آنان تعليم مى‌داد[٤]. نفطويه، ابراهيم بن محمد (متوفاى ٣٢٣) كه پنجاه سال آموزش قرائت را به عهده داشت؛ هر وقت كه جلسه خود را آغاز مى‌كرد، قرآن را به قرائت عاصم مى‌خواند و پس از آن به قرائت‌هاى ديگر مى‌پرداخت‌[٥].

امام احمد بن حنبل نيز قرائت عاصم را بر ديگر قرائت‌ها ترجيح مى‌داد، زيرا مردم كوفه كه اهل علم و فضيلت بودند، قرائت عاصم را پذيرفته بودند[٦]. همان‌طور كه ذهبى نقل كرده است: «احمد بن حنبل گفته است: عاصم مورد وثوق بود و من‌

[١] ذهبى، معرفة القرّاء الكبار، ج ١، ص ٧٥.

[٢] وفيات الاعيان، ج ٣، ص ٩، شماره ٣١٥.

[٣] ابن الجزرى، الطبقات، ج ٢، ص ١١.

[٤] ذهبى، معرفة القرّاء الكبار، ج ١، ص ٢١٧.

[٥] ابن حجر، لسان الميزان، ج ١، ص ١٠٩.

[٦] ابن حجر، تهذيب التهذيب، ج ٥، ص ٣٩.