علماى شيعه در طول تاريخ در اثبات مبانى اعتقادى خويش به همه ادله معتبر همچون دليل عقلى، قرآن مجيد و سنت قطعيه تمسك جسته‌اند. به عنوان مثال در بحث امامت كه اصلى‌ترين شاخص تشيع به حساب مى‌آيد به ادله ذيل استناد كرده‌اند:

الف. دلايل قرآنى‌

پاره‌اى از دلايل قرآنى امامت و مرجعيت دينى- سياسى اهل‌بيت عبارتند از: آيه ولايت،[١] آيه تبليغ و اكمال،[٢] آيه تطهير،[٣] آيه اولى‌الامر[٤] و نيز ده‌ها آيه ديگر كه در شأن و فضيلت اهل‌بيت و يا در بيان جايگاه امامت و مبدأ مشروعيت آن نازل شده است.[٥]

از جمله اين آيات، آيه «امامت»[٦] است كه مبدأ آن را جعل الهى مى‌داند و در ميان فضايل از همه مهم‌تر آيه مباهله‌[٧] است كه اميرمؤمنان عليه السلام را نفس نبى صلى الله عليه و آله خوانده است.

ب. دلايل روايى‌

چندى از دلايل روايى مورد استناد شيعه بر ولايت اهل‌بيت، به ويژه‌

[١] - مائده( ٥)، آيه ٥٥

[٢] - مائده( ٥)، آيه ٣ و ٦٧

[٣] - احزاب( ٣٣)، آيه ٣٣

[٤] - نساء( ٤)، آيه ٥٩

[٥] - جهت آگاهى بيشتر بنگريد: آيةاللَّه مكارم شيرازى، پيام قرآن، ج ٩ و ١٠

[٦] -« انى جاعلك للناس اماما»،( بقره( ٢)، آيه ١٢٤)

[٧] - آل عمران( ٣)، آيه ٦١