مسدود خواهد ساخت؛ زيرا در اينجا نه مى‌توان «نص محور»[١] بود و نه «مؤلف محور»[٢]، زيرا نصى الهى وجود ندارد و آنچه هست تفاسير و تجربه‌هاى مؤلفان بشرى است، و چون نص الهى در ميان نيست، راهى به سوى فهم مراد شارع نيز وجود ندارد. پس تنها يك راه مى‌ماند و آن «مفسّر محورى»[٣] است.

بنابراين، دين امرى كاملًا شخصى و عصرى مى‌شود؛ زيرا چنين دينى، چيزى جز معرفت دينى و برداشت مفسر نيست و هيچ نص و متن نهايى وجود ندارد كه بتوان معرفت دينى را با آن موزون كرد و مورد سنجش قرار داد.

اما در اسلام، مسئله كاملًا برعكس است. در دسترس بودن متن وحى، جامعيت دين، هماهنگى اسلام با علم و عقل، اجتهاد زنده و پويا، هماهنگى دين با فطرت ثابت بشرى، وجود قوانين ثابت براى نيازهاى ثابت و قوانين متغير براى نيازهاى متغير و بسيارى از عوامل ديگر، حاجت به عصرى شدن و لجام‌گسيختگى در تفسير دين را مسدود مى‌سازد.

آنچه در اينجا لازم است تنها شناخت نيازهاى نو شونده در طول زمان و عرضه آنها بر منابع دينى و گرفتن پاسخ از دين بر اساس متدلوژى فهم دين است.

اگر چه در اين عرصه نيز گاه برداشت‌هاى متفاوتى رخ مى‌نمايد؛ اما چند تفاوت اساسى در اينجا وجود دارد؛ از جمله:

[١] -TextOriented .

[٢] -Author Oriented .

[٣] -Interpreter Orientation .