٦- ١. نسخ شرايع پيشين؛ هر پيامبرى كه شريعتى به ارمغان آوَرْد، شريعت پيشين را نسخ كرد و اسلام- به عنوان آخرين شريعت و برنامه كامل سعادت بشر از سوى خداوند- ناسخ همه شريعت‌هاى پيشين است.

٦- ٢. نسخ ناپذيرى؛ دين و شريعت اسلامى به لحاظ خاتم بودنش، از پايايى و ماندگارى برخوردار است. اين دين هرگز نسخ نخواهد شد و شريعت ديگرى جايگزين آن نمى‌شود.

٦- ٣. همگانى بودن؛ لازمه ناسخ بودن و پويايى اسلام، آن است كه اين دين، بديل‌ناپذير، همگانى و يگانه پرچمدار دعوت به سوى توحيد و وحدت بخش همه آدميان تحت لواى توحيد و يگانه شريعت و قانون سعادت‌آفرينِ خداوند باشد. ويژگى‌هاى ديگرى نيز در باب جاذبه‌هاى اسلام و امتيازات معارف آن وجود دارد كه به جهت اختصار از ذكر آنها خوددارى مى‌شود.

[١] - مارسل بوازار، اسلام و حقوق بشر، ترجمه: دكتر محسن مؤيدى، ص ١٠٦، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامى، ١٣٥٨

[٢] - جهت آگاهى بيشتر در اين زمينه بنگريد: حميد رضا شاكرين، صلح و جنگ در اسلام، ١ و ٢.( مق) ماهنامه معارف، ش ٥٦ و ٥٧