به اعتقاد مسلمانان، كتاب‌هاى آسمانى نازل شده بر پيامبران پيشين نيز از نظر عصمت در چهار مرحله نخست با قرآن مجيد همتا و همپا هستند؛[٢] ليكن مرحله پنجم عصمت (تحريف‌ناپذيرى ابدى در ميان مردم) از اختصاصات قرآن است.

٣- ٣. معجزه جاويد و سند رسالت؛

پيامبران براى اثبات رسالت خود، معجزه آورده‌اند؛ ليكن كتاب آسمانى آنها، غير از معجزه و سند رسالتشان بوده است.

اما قرآن خود معجزه است؛ يعنى هم كتاب رسالت است و هم برهان صدق آن.

از طرف ديگر اين كتاب معجزه‌اى جاودان و باقى و سندى زنده بر رسالت است كه قرن‌ها و عصرها را در مى‌نوردد و همگان را به تحدّى مى‌طلبد. در حالى كه معجزات پيامبران پيشين، فقط نزد حاضرين مشهود بوده و اثرى از آن باقى نيست و جوامع بشرى از مشاهده آن محرومند.[٣]

افزون بر آن كتاب آسمانى اسلام، امتيازات بيشمارى از جهت محتوايى دارد كه بررسى آنها مجالى فراخ‌تر مى‌طلبد.

[١] - فصلت( ٤١)، آيه ٤٢؛ حجر( ١٥)، آيه ٩، واقعه( ٥٦)، آيه ٧٧

[٢] - اين مسئله نشان مى‌دهد كه اعتبار كتب آسمانى و اديان پيشين نزد مسلمانان بسيار بالاتر از آن است كه‌مدعيان پيروى از آن اديان ادعا مى‌كنند. بهترين گواه اين مطلب سخنانى است كه از توماس ميشل درباره عهدين بيان شد

[٣] - در رابطه با وجوه اعجاز قرآن بنگريد:

الف. سيد رضا مودب، تأملى در آفاق اعجاز قرآن، نشريه معارف، ش ٢٠ آبان ١٣٨٤.

ب. حميد رضا شاكرين، پرسش‌ها و پاسخ‌هاى برگزيده( ٧)، صص ٣٠- ٢٣، قم: معارف.

ج. سيد ابوالقاسم خويى، مرزهاى اعجاز، ترجمه: جعفر سبحانى؛ تهران: محمدى