در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٩ - لعن، يك ضرورت عقيدتى است
ابتدا شيطان را كه نماد شرارت است، لعن مىكند، سپس گروههاى بشرى را كه از او دنبالهروى مىكنند، مورد لعن قرار مىدهد و در اين مسير، ابتدا كافران، سپس اهل كتاب را لعن مىكند كه به عنوان دشمنان خارجى اسلام هستند.
سپس به دايره داخلى اسلام وارد مىشود و ابتدا منافقان و سپس كسانى كه مرتكب ظلم، قتل، تهمت به زنان پاكدامن و قطع رحم شدهاند را لعن مىكند؛ يعنى كسانى كه نظام اجتماعى اسلام را تهديد مىكنند.
در واقع اسلام، لعن را از گروههاى معاند و مخالف با توحيد و اسلام شروع مىكند تا به گروههايى كه از داخل، نظام اجتماعى اسلام را تهديد مىكنند، مىرسد و اگر كسى در سنّت نبوى تحقيق كند، در مىيابد كه حلقه اخير، بيشتر از ديگران مورد لعن واقع شدهاند؛ چنان كه پيامبر اكرم (ص) شرابخواران، ربا خواران، رشوه گيران، جلوگيرى كنندگان از صدقه وزكات و ... را لعنت كرده است و اين چيزى است كه در منابع روايى به وضوح قابل مشاهده است.
لعن، يك ضرورت عقيدتى است
با توضيحات قبلى، روشن شد كه «لعن» در واقع، يك مسأله عقيدتى و ضرورى است كه جامعه اسلامى بدان نيازمند است تا اصل و اساس اسلام را ريشهدارتر و مستحكم كند و از كسانى كه دنباله