در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٧ - ٦ - بطلان قاعده فرق بين انواع و اشخاص

مطلق بگوييم، از احتياط دور است، امّا در سكوت كردن، هيچ خطرى وجود ندارد و همين بهتر است.

اين مطالب را آورديم، به خاطر آن كه مردم، لعن و نفرين را امرى‌

ساده مى‌شمارند، در حالى كه مؤمن، لعن كننده نيست و سزاوار نيست كه زبان به لعن كسى بگشايد، مگر آن كه وى در حال كفر از دنيا رفته باشد و يا اقوام و گروه‌هاى معروف را به خاطر اوصافشان لعن كرده و اشخاص را معيّن نكنيم. و در هر حال، مشغول شدن به ذكر خدا بهتر است و احتياط آن است كه سكوت را اختيار كنيم تا سالم بمانيم».[١]

ابن تيميّه در تأكيد سخنان غزّالى مى‌نويسد:

«در صحيح بخارى حديثى آمده كه معنايش اين است: مردى بسيار شرابخوارى مى‌كرد. هر گاه دستگير مى‌شد، او را نزد رسول خدا (ص) مى‌آوردند و او را شلاق مى‌زدند. يك بار كه او را آورده بودند، مردى گفت: خدا او را لعنت كند، چرا اين قدر شرابخوارى مى‌كند تا او را نزد پيامبر (ص) بياورند؟! پيامبر اكرم (ص) فرمود: او را لعنت نكنيد؛ هر آينه او خدا و رسولش را دوست دارد و هر مؤمنى، خدا و رسولش را دوست دارد و هر كس خدا و رسولش را دوست نداشته باشد، مؤمن نيست.

[١] - احياءالعلوم، غزّالى: ٣/ ١٣٥- ١٣٣، چاپ دارالفكر.