امّا اين كه وى گفته است: «مشغول بودن به ذكر خدا بهتر است و در سكوت، سلامتى است»، به منزله انحراف از بحث مى‌باشد؛ زيرا هدف اصلى، بيان حكم شرعى لعن است و معنا ندارد كه بگوييم: در سكوت، سلامتى است و اگر لعن، مطلوب نبود، در اين صورت لازم بود كه عدم مشروعيّت آن بيان شود و سخنان غزّالى بيشتر به مسائل اخلاقى شبيه است تا به احكام فقهى.

ديدگاه پيروان خلفا درباره مسأله لعن‌

حقيقت اين است كه: مسأله لعن مورد اختلاف مسلمانان نيست بلكه اختلاف از آن جا ناشى مى‌شود كه پيروان خلفا تمام اصحاب پيامبر اكرم (ص) را عادل مى‌دانند!

آنان با اصرار بر عدالت تمام صحابه پيامبر اكرم (ص) در صدد توجيه مفاهيم و افكارى برآمده‌اند كه برخلاف اين نظر مى‌باشد و حتّى وقايع تاريخى مسلّمى را كه دلالت بر فسق آشكار بعضى از صحابه مى‌كند، توجيه كرده‌اند و بالاتر اين كه با نصوص قرآنى كه بر فسق بعضى از صحابه دلالت مى‌كند، مخالفت ورزيده‌اند.

آنان گاهى براى توجيه سخنان خود، دلايلى آورده‌اند كه هيچ عاقلى قبول نمى‌كند و بعيد است كه حتّى خودشان آن را قبول داشته باشند، امّا آنان از ابتدا وارد اين مسير انحرافى شده‌اند و راههاى ديگر را بر خويش بسته‌اند و براى خروج از بن بستى كه در آن گرفتار شده‌اند، به هر دليل سستى استناد كرده و بيشتر،