به خاطر دسيسه‌هاى سياسى و در سايه‌ئ علماى دربارى، عدّه‌اى فتواهاى عجيب و غريبى براى نابودى شيعه صادر كرده‌اند! آنان بدون ارائه استدلال و برهان، ادّعا كرده‌اند كه جنگ با شيعيان، جهاد اكبر بوده و هر كس در جنگ با شيعيان كشته شود، شهيد است!!

ابن عابدين در رسائل خود مى‌نويسد:

«رافضى، كسى است كه شيخين را سب و لعن كند، چنين كسى كافر است و اگر على را از آن دو افضل بداند، بدعتگذار است».[١]

بدين ترتيب، مردم را به جان همديگر انداخته و خون، ناموس و اموال مسلمان را مباح شمرده‌اند! بدون اين كه متوجّه حرمت خون و مال مسلمان باشند و اين لعنت شدگان، هيچ هدفى از اين اقدامات نداشته‌اند، مگر اين كه پايه‌هاى حكومت ظالمانه خود را مستحكم‌تر نمايند.

در مواجهه با اين قضايا بايد به دو نكته توجّه نماييم:

الف: آيا طعن به هر يك از صحابه، مجوّزى براى اين اعمال سنگدلانه مى‌شود؟ يا اين كه در اين جا تفاوت و فرقى وجود دارد. اگر اين حكم شامل هر كسى شود كه يك صحابى را طعن كرده و يا صفت ناروايى را به او نسبت داده در اين صورت، چرا صحابه اى را كه عثمان را مورد طعن‌

[١] - رسائل ابن عابدين: ٢/ ١٦٩.