در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩٧ - ٧ - لعن باعث كفر لعنت كننده نمىشود

وى حكم كنيم، گرچه در اصل، لعن، موجب تكفير و تفسيق مى شود، پس اجتهاد، يكى از امورى است كه اين حكم را استثنامى‌كند.

در اين قسمت، گزيده‌اى از آرا و نظرات ابن تيميّه و ابن قيّم جوزيّه را در اين موضوع نقل مى‌كنيم. اين قسمتها را سليمان بن عبدالوهّاب، برادر محمّد بن عبدالوهّاب، مؤسّس فرقه وهّابيّت در كتاب الصواعق الالهيّه فى الردّ على الوهّابيّه آورده است. او مى‌نويسد:

«به هر تقدير، اينها؛ يعنى نذرها و متعلّقات آن امورى است كه آنان گمان مى‌كنند، كفر است. در اين جا اصل ديگرى داريم كه از اصول اهل سنّت مى‌باشد و بر آن اجماع دارند؛ چنان كه شيخ تقى‌الدين و ابن قيّم از آنان نقل كرده‌اند. آن اصل اين است كه: جاهل و مخطى از اين امّت، اگر عملى كفر، يا شرك‌آميز مرتكب شوند، كافر و مشرك خوانده نمى‌شوند؛ زيرا جهل و خطا باعث كفر و شرك نمى‌شود و شخص، معذور است بلكه در صورتى موجب كفر و شرك مى‌شود كه شخص، بدان عالم و آگاه باشد و چيزى را انكار كند كه از ضروريّات دين شمرده مى‌شود. اين چيزى است كه همه مسلمانان بر آن اجماع دارند».[١]

و از ابن قيّم جوزيّه نقل كرده است:

[١] - الصواعق الالهيّه: ٣٣، تحقيق دارالهدايه.