در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٦ - ٦ - بطلان قاعده فرق بين انواع و اشخاص
معاذ مىگويد:
«رسول خدا (ص) به من فرمود: تو را نهى مىكنم از اين كه به مسلمانى فحش بدهى، يا از امام عادلى، نافرمانى كنى و تعرّض به اموات را به شدّت نهى مىكنم».
مسروق مىگويد:
«عايشه بر من وارد شد و پرسيد: فلانى كه خدا او را لعنت كند، چه شد؟ گفتم: از دنيا رفت. گفت: خدا او را رحمت كند. پرسيدم: اين ديگر چگونه بود؟ گفت: رسول خدا (ص) فرمود: مردهها را سب نكنيد كه به دنبال اعمال خود رفتهاند و فرمود: مردهها را سب نكنيد كه زندهها را اذيّت مىكند و فرمود: اى مردم! مرا در اصحاب و برادران و دامادهايم حفظ كنيد. اى مردم! پس از آن كه كسى مرد، از او به نيكى ياد كنيد».
اگر پرسيده شود: آيا جايز است كه بگوييم: خداوند قاتل امام حسين (ع) را لعنت كند؟ يا دستور دهنده به قتل او را لعنت كند؟
مىگوييم: صحيح آن است كه گفته شود: اگر قاتل امام حسين (ع) قبل از توبه از دنيا رفته، خدا او را لعنت كند؛ زيرا ممكن است كه قبل از مرگ، توبه كرده باشد؛ چنان كه وحشى در حال كفر، حمزه سيّدالشهداء را به شهادت رسانيد، امّا بعداً از كفر و قتل، توبه كرد و جايز نيست كه لعنت شود، در حالى كه قتل نفس، گناه كبيره است و به مرتبه كفر نمىرسد، پس اگر لعنت خود را مقيّد به توبه نكرده و آن را به صورت