در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٢ - لعن، يك ضرورت عقيدتى است

لاعنين؛ لعنت كننده نباشيد در حالى كه چنين نگفته است و لعن را به طور كلّى، مذموم ندانسته است.

و امّا روايتى كه از اميرالمؤمنين (ع) نقل شده است مبنى بر اين كه: اهل شام را لعنت نكنيد در صورتى كه سند روايت صحيح باشد، بر اين حمل مى‌شود كه شايد آن حضرت اميد به هدايت ايشان داشته است؛ چنان كه منش و شأن يك امام و حاكم دلسوز، اين گونه مى‌باشد و رعيّت خود را دوست مى‌دارد؛ از اين رو، آن حضرت فرمود:

ولكن قولوا: الّلهمَّ! أصلِح ذاتَ بيننا؛

خدايا! بين ما را اصلاح بفرما.

اين كلام اميرالمؤمنين (ع) به فرمايش خداى متعال در قصّه فرعون نزديك است كه مى‌فرمايد:

فَقُولا لَهُ قَوْلا لَّيِّنًا ...؛[١]

«باسخن نرم با او صحبت كنيد.»

چنان كه در نهج‌البلاغه آمده است، آن حضرت در ايّام جنگ صفّين، شنيد كه عدّه‌اى از سربازانش، سپاه شام را دشنام مى گويند و اين موضوع در نهج البلاغه با اين عنوان آمده است:

[١] - طه: ٤٤.