در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣١ - لعن، يك ضرورت عقيدتى است
كه مسلمان از آن استفاده مىكند تا ديگران احساس خطر كنند و به سوى انحرافات نروند.
و البتّه هنگامى شخص را لعن مىكنند كه دلايل و برهانهاى حق براى وى روشن شده باشد و او از روى عناد و لجبازى، به سوى باطل رفته باشد.
در روايات هم سفارش شده است كه لعن نبايد به صورت يك خصوصيّت اخلاقى هميشگى در بيايد؛ چنان كه پيامبر اكرم (ص) مىفرمايد:
«مؤمن، سب كننده، طعنه زننده و لعن كننده نيست».[١]
و يا مىفرمايد:
«مؤمن، بسيار لعنت كننده نيست».[٢]
فيض كاشانى در المحجّة البيضاء مىنويسد:
«و امّا حديثى كه مىفرمايد:
لاتكونوا لعّانين؛
بسيار لعنت كنده نباشيد، از اين نهى مىكند كه شخص در انجام لعن، افراط كند و به صورت يك عادت درآيد و هر كسى را لعنت كند؛ چنان كه كلمه لعّان اين معنا را مىرساند؛ زيرا اين روايت از لعن كسانى كه مستحقّ لعن شدن هستند، نهى نمىكند؛ چون در آن صورت مىفرمود: لاتكونوا
[١] - كنزالعمّال: ١/ ١٤٦/ ح ٧٢٠.
[٢] - كنزالعمّال: ٣/ ٦١٥/ ح ٨١٧٨