در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٦ - لعن، يك ضرورت عقيدتى است
و يا خداى متعال در مورد «قاذف» مىفرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ.[١]
«بىگمان، كسانى كه به زنان پاكدامن و بىخبر از همه جا و با ايمان، نسبت زنا مىدهند، در دنيا و آخرت لعنت شدهاند و براى آنان عذابى سخت خواهد بود».
اين دو آيه درباره كسانى نازل شده است كه اهل نماز و روزه بودهاند و آيات قبلى درباره كافران و منافقان بوده است؛ از اين رو، اميرالمؤمنين (ع) پس از نمازهاى خود، معاويه و يارانش را لعنت مىكرد. و چيزى كه اميرالمؤمنين (ع) از آن نهى كرد، سب و شتم پدران و مادران شاميان بود.
بعضى از ياران آن حضرت به حسب و نسبت عدّهاى از شاميان طعنه مىزدند و يا آنان را سرزنش مىكردند و يا آنان را هجو مىنمودند و ... كه آن حضرت از اين كار نهى كرد و فرمود:
«انّي أكره لكم أنْ تكونوا سبّابين و لكن الأصوب أنْ تصفوا لهم أعمالهم و تذكروا حالهم ... الخ».[٢]
«من دوست ندارم كه شما از سبكنندگان باشيد بلكه راه صحيحتر آن است كه اعمال زشتشان را به آنان يادآور شويد و آنان را از حال خودشان با خبر سازيد ...».
[١] - نور( ٢٤): ٢٣.
[٢] - شرح نهجالبلاغه، ابن ابى الحديد: ١١/ ٢٣- ٢٢، ح ١٩٩.