«كسانى هستند كه مى‌گويند: به خدا و روز قيامت ايمان آورديم، در حالى كه ايمان نياورده‌اند. آنان مى‌خواهند كه خدا و مؤمنان را فريب دهند، در حالى كه خودشان را فريب مى‌دهند و نمى‌فهمند».

«وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ».[١]

«هنگامى كه با مؤمنان برخورد كنند، مى‌گويند: ما هم ايمان آورديم و هنگامى كه با شياطين خودشان خلوت مى‌كنند، به آنان مى‌گويند: ما با شما هستيم و آنان را مسخره كرده‌ايم!».

وَمِنْهُم مَّنْ عَاهَدَ اللّهَ لَئِنْ آتَانَا مِن فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَلَنَكُونَنَّ مِنَ الصَّالِحِينَ* فَلَمَّا آتَاهُم مِّن فَضْلِهِ بَخِلُواْ بِهِ وَتَوَلَّواْ وَّهُم مُّعْرِضُونَ* فَأَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِي قُلُوبِهِمْ إِلَى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِمَا أَخْلَفُواْ اللّهَ مَا وَعَدُوهُ وَبِمَا كَانُواْ يَكْذِبُونَ.[٢]

«از منافقان كسانى هستند كه با خدا عهد و پيمان مى‌بندند كه اگر از فضل خود به ما عنايت فرمايد صدقه بدهيم و از صالحان باشيم، پس از آن كه خداوند از فضل خود به آنان عطا فرمود بخل ورزيده و به وعده خود عمل نكردند، پس خداوند، نفاق را در قلوب ايشان قرار داد تا روزى كه خدا را ملاقات كنند در حالى كه به وعده خود عمل نكرده و دروغگو بوده‌اند».

[١] - بقره( ٢): ١٤؛ ر. ك: تفسير بيضاوى: ١/ ١٧٧- ١٧٥.

[٢] - توبه( ٩): ٧٧- ٧٥.