در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٦ - ٥ - تصريح قرآن و سنت بر لعن بعضى از صحابه
«ادامى كه زنده بودم، برايشان شاهد بودم».
٥- تصريح قرآن و سنّت بر لعن بعضى از صحابه
گفته شد كه لعنهاى قرآن كريم بر چهار محور است. اين چهار محور عبارتند از:
١- عموم كفّار.
٢- خصوص اهل كتاب.
٣- منافقان.
٤- عوامل تهديد كننده نظام اجتماعى اسلامى.
محور اوّل و دوّم، خارجى و محور سوّم و چهارم، داخلى هستند. اين دو محور اخير، در داخل جامعه اسلامى زندگى مىكنند و وقتى كه قرآن كريم، نفاق را لعنت مىكند، در واقع كسانى را لعنت مىكند كه اسلام آورده و از اصحاب پيامبر (ص) شمرده مىشوند، امّا صفت «نفاق» را دارند.
بارزترين مورد لعن بعضى از صحابه در قرآن عبارت است از:
وَ إِذْ قُلْنا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحاطَ بِالنّاسِ وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْناكَ إِلّا فِتْنَةً لِلنّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما يَزِيدُهُمْ إِلّا طُغْياناً كَبِيراً.[١]
«به ياد آر، هنگامى كه گفتيم: پروردگارت بر مردم احاطه دارد و رؤيايى را كه به تو نشان داديم و نيز شجره ملعونه در قرآن، چيزى
[١] - اسراء( ١٧): ٦٠.