قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَاء مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاء أَبَدًا ....[١]

«هر آينه ابراهيم و كسانى كه با وى بودند، الگوى خوبى براى شما هستند، هنگامى كه به قوم خودشان گفتند: ما از شما و آنچه از غير خدا پرستش مى‌كنيد، بيزار هستيم. ما از شما بدمان مى‌آيد و بغض و كينه و دشمنى هميشگى بين ما و شما وجود خواهد داشت».

از جمله دلايلى كه جواز لعن مسلمان را به هنگام ارتكاب گناه كبيره جايز مى‌داند بلكه در مواقع معيّنى آن را واجب مى‌داند، اين است كه در هنگام لعان، ملاعنه جارى مى‌شود؛ چنان كه خداى متعال مى‌فرمايد:

... فَشَهَادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ* وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِن كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ.[٢]

«هر يك از آنان بايد چهار بار به خدا سوگند ياد كند كه او قطعاً از راستگويان است وگواهى در دفعه پنجم اين است كه شوهر بگويد: لعنت خدا بر او باد اگر از دروغگويان باشد».

[١] - ممتحنه( ٦٠): ٤.

[٢] - نور( ٢٤): ٧- ٦.