«كجايند برادرانم كه مسير را پيمودند و به سوى حق شتافتند؟ كجاست‌ عمّار؟ كجاست‌ ابن تيهان‌؟ كجاست‌ ذوالشهادتين‌؟ كجايند برادران و نظيران ايشان كه قرآن را تلاوت مى‌كردند و آن را حاكم قرار مى‌دادند و در فرايض، تدبّر كرده و آن را بر پا مى‌داشتند. سنّت را احيا كرده و بدعت را نابود مى‌كردند. به سوى جهاد دعوت مى‌شدند و اجابت مى‌كردند. به رهبر خود اعتماد كرده و از او پيروى مى‌كردند».[١]

همچنين امام زين‌العابدين (ع) در صحيفه سجّاديّه مى‌فرمايد:

«الّلهمّ! و اتباع الرسل و مصدّقوهم ...».[٢]

«پروردگارا! بر پيروان انبيا و تصديق‌كنندگان ايشان از اهل زمين درود فرست. پروردگارا! به اصحاب محمّد (ص) درود مخصوص فرست. كسانى كه شرط هم صحبتى با رسول خدا (ص) را رعايت كردند و همه سختيها و مشقّتها را در راه يارى دين، تحمّل كردند و ...».

اين معنا در آراى فقها و نظرات انديشمندان مكتب اهل‌بيت (عليهم السلام) ديده مى‌شود. يكى از انديشمندان معاصر، شيخ محمّد حسين آل كاشف الغطاء مى‌نويسد:

[١] - نهج‌البلاغه، صبحى صالح: خطبه ١٨٢/ ٢٦٤.

[٢] - صحيفه سجّاديّه: دعاى چهارم.