أَفَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ. أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ فَلَهُمْ جَنّاتُ الْمَأْوى نُزُلًا بِما كانُوا يَعْمَلُونَ وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النّارُ كُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها أُعِيدُوا فِيها وَ قِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذابَ النّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ.[١]

«آيا كسانى كه مؤمن اند، همان فاسقان هستند؟ نه، هرگز مساوى نيستند؛ كسانى كه ايمان آورده و عمل صالح انجام دهند، به واسطه اعمالشان در بهشت جاى خواهند گرفت و امّا كسانى كه فسق ورزيدند، جايگاه ايشان در آتش جهنّم است و هر گاه كه مى‌خواهند از آن خارج شوند، بدان بازگردانده مى‌شوند و به ايشان گفته مى‌شود: اين عذاب آتشى است كه آن را دروغ مى‌پنداشتيد».

در تفاسير آمده است كه: منظور از مؤمن در اين آيه، «على ابن ابى طالب (ع)» و منظور از فاسق، «وليد بن عقبه» است كه از طرف عثمان، والى كوفه گرديد و سپس از طرف معاويه و پسرش يزيد، والى مدينه شد![٢]

[١] - سجده( ٣٢): ٢٠- ١٨.

[٢] - تفسير طبرى: ٢١/ ١٠٧؛ الكشّاف، زمخشرى: ٣/ ٥١٤؛ فتح القدير، شوكانى: ٤/ ٢٢٥؛ تفسير ابن كثير: ٣/ ٤٦٢؛ اسباب النزول، واحدى: ٢٠٠؛ اسباب النزول، سيوطى، در حاشية تفسير جلالين: ٥٥٠؛ احكام القرآن، ابن عربى: ٣/ ١٤٨٩؛ شرح نهج‌البلاغه، ابن ابى الحديد: ٤/ ٨٠ و ج ٦/ ٢٩٢؛ الدرّ المنثور، سيوطى: ٥/ ١٧٨؛ زادالمسير، ابن جوزى حنبلى: ٦/ ٣٤٠؛ انساب الاشراف، بلاذرى: ٢/ ١٤٨/ ح ١٥٠؛ تفسير خازن: ٣/ ٤٧٠ و ج ٥/ ١٨٧؛ معالم التنزيل، بغوى شافعى، در حاشية خازن: ٥/ ١٨٧؛ السيرة الحلبيّه، حلبى شافعى: ٢/ ٨٥؛ تخريج الكشّاف، ابن حجر عسقلانى، چاپ شده در ذيل كشّاف: ٣/ ٥١٤؛ الانتصاف فى ما تضمَّنه الكشّاف، در ذيل كشّاف: ٣/ ٢٤٤.