او كه نام صحابى را به يدك مى‌كشيد، فرمانده لشكر شام بود كه جنايات فجيعى را مرتكب شد. او وقتى وارد يمن شد، اطفال، پيرمردان و پيرزنان را از دم تيغ گذرانيد و حتّى دو طفل عبيدالله بن عبّاس به نام «قثم» و «عبدالرحمان» را در مقابل مادرشان به قتل رسانيد! اين زن هر ساله در موسم حجّ شركت و براى دو طفلى كه در مقابلش ذبح شده بودند، نوحه سرايى مى‌كرد.

در اين صورت، سزاوار نيست كه وقتى يك مسلمان، ظلم و فجايع بسر و امثال او و فرياد و ناله زنان و يتيمان مسلمان را مى‌شنود و از اين صحابيهاى دروغين خشمگين مى‌شود و آنان را لعن مى‌كند، به او تهمت زنديق رافضى بزنيم.

درست نيست كه صحابى بودن، سپرى براى محافظت از هر گونه نقد و انتقاد باشد و صحيح نيست كه شخصى، با اين ادّعا كه صحابى است و اجتهاد مى‌كند، به خون و مال و ناموس مسلمانان حمله كند.

چگونه مى‌توان قبول كرد كه صحابى بودن، باعث مى‌شود تا به شخص اجازه داده شود كه نظم اجتماعى را بر هم بريزد و بر امام زمان خودش خروج و طغيان كند؟

چگونه مى‌توان پذيرفت كه معاويه با آن همه جنايت، به اجتهاد خود عمل كرده و اجر هم دارد؟!