حسب قراين و ادلّه، قول راجح را انتخاب نماييم بلكه در اين آيات، فقط يك وجه وجود دارد و آن دلالت بر مدح مجموع صحابه در عصر رسول خدا (ص) مى‌باشد، بدون آن كه نظرى در مورد افراد داشته باشد. اين معنا در نصوص اهل‌بيت (عليهم السلام) مورد تصريح قرار گرفته است؛ چنان كه اشاره خواهد شد.

٣- اعتراف به فضل صحابه به نحو اجمال‌

على (ع) درباره صحابه مى‌فرمايد:

«لقد رأيتُ اصحاب (ص) محمّد فما أرى ...».[١]

«همانا من اصحاب رسول خدا (ص) را ديده‌ام و نمى‌بينيم كه كسى از شما شبيه آنان باشد! آنان شب را به صبح مى‌رساندند در حالى كه موهاى ژوليده و چهره‌هاى غبارآلود داشتند. شب را تا صبح در حال سجده و قيام به عبادت مى‌گذراندند و پيشانى و گونه‌هاى خود را در پيشگاه خدا بر خاك مى‌ساييدند. با ياد معاد، چنان ناآرام بودند، گويا بر روى آتش ايستاده‌اند. پيشانى آنان از سجده‌هاى طولانى، پينه بسته بود. اگر نام خدا برده مى‌شد، چنان مى‌گريستند كه گريبانهاى آنان تر مى‌شد. از كيفرى كه از آن بيم داشتند، يا براى پاداشى كه بدان اميدوار بودند، مثل بيد مى‌لرزيدند».

[١] - نهج‌البلاغه، صبحى صالح: خطبه ٩٧/ ٩١.