«كفر مرتدان بر دو قسم است؛ كفرِ مطلق و عام و كفر مقيّد و خاص. كفر مطلق آن است كه: تمام آنچه را خدا نازل كرده و رسالت محمّد (ص) اقتضاى آن را دارد، انكار كند و كفر مقيّد و خاص آن است كه: يكى از واجبات يا محرّمات را ردّ كند، يا صفتى از صفات خدا را براى خود بداند، يا خبرى را كه خدا نازل كرده تكذيب كند، يا قول مخالف خدا را عالماً و عامداً و براى رسيدن به اهداف خود، بر سخن خداوند مقدّم بدارد و ... اگر چنين كارهايى از روى جهل، يا تأويل باشد، صاحب آن معذور است و تكفير نمى‌شود؛ زيرا در صحيحين و سنن و مسانيد، از ابى هريره آمده است كه: رسول خدا (ص) فرمود: مردى كه هيچ گاه كار خيرى را براى خانواده‌اش انجام نداده بود و مرتكب گناهان فراوانى شده بود، وقتى در بستر مرگ افتاد، به پسرانش وصيّت كرد كه پس از مرگ، جنازه‌اش را بسوزانند و نصف خاكستر آن را در دريا و نصف ديگر را در خشكى بريزند. پسرانش چنين كردند. به خدا قسم! مقدّر شده بود كه خداوند او را چنان عذاب كند كه كسى را آن گونه عذاب نكرده بود. خداوند به دريا و زمين دستور داد كه ذرّه‌هاى بدنش را جمع كنند، سپس به او فرمود: چرا وصيّت كردى كه اين كار را بكنند؟ عرض‌كرد: اى خدا! تو كه مى‌دانى، من به خاطر ترس از تو چنين كردم، پس خداوند او را بخشيد. با وجودى كه اين فرد، منكر قدرت خداوند برخودش و منكر بعث و نشور شده است، خداوند او را بخشيده و عذرش را