خود را گرفتار اين عقيده باطل كرده‌اند. اين در حالى است كه عاقلانه آن است كه براى خلاص شدن از اين بن‌بست و ملتزم نشدن به لوازم باطل و فاسد اين اعتقاد، بايد آن را از اساس باطل اعلام كرده و كنار بگذارند.

لعن، از جمله مواردى است كه با اين نظريّه باطل در تعارض است. آنان به خاطر جمود و تعصّب كور نسبت به اين عقيده باطل، راه جدل و مغالطه را پيش رو گرفته‌اند. مى‌دانيم كه عدّه زيادى از صحابه، مرتكب اعمالى شده‌اند كه قرآن كريم، لعن را متوجّه آنان كرده است و خود پيامبر اكرم (ص) بعضى از صحابه را با صراحت و با نام، لعن كرده است، اينها از قطعيّات تاريخى است كه مناقشه بردار نيست، با اين حال آنان عقيده دارند:

١- تمام صحابه عادل هستند!

٢- آنچه برخلاف عدالت از برخى سر زده، هر چه باشد، بايد بر وجه مناسبى همانند اجتهاد و غيره حمل شود!

٣- عمل به مقتضاى اين اعمال، منافى عدالت و ترتيب اثر دادن عقلى و شرعى بر آنها و خوددارى از حمل آنها بر وجه صحيح، منجر به طعن و ردّ صحابه مى‌شود و آنگاه لعن و تفسيق آنان باب مى‌شود!