غضب خدا، يا ... است، به خصوص كه آن شخص معيّن، فضايل و خوبيهايى داشته باشد. بديهى است كه غير از انبيا جايز الخطا هستند و مرتكب صغيره و كبيره مى‌شوند، با اين عنايت كه امكان دارد آن شخص معيّن، صدّيق، يا شهيد، يا صالح يا ... باشد؛ چنان كه در جاى ديگر به تفصيل توضيح داديم كه گاهى گناهى با توبه، يا استغفار، يا حسنات، يا مصايب، يا شفاعت مقبول، يا به خواست و مشيّت الهى و رحمت واسعه‌اش بخشيده و آمرزيده مى‌شود.

اگر بگوييم كه به موجب آيات:

وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا ....[١]

«هر كسى كه از روى عمد، مؤمنى را به قتل برساند».

إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيرًا.[٢]

«همانا كسانى كه اموال يتيمان را از روى ظلم مى‌خورند، در واقع آتش مى‌خورند و به زودى روانه جهنّم مى‌گردند».

وَمَن يَعْصِ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَيَتَعَدَّ حُدُودَهُ ....[٣]

«هر كسى كه از خدا و رسولش نافرمانى و از حدودش تجاوز كند».

[١] - نساء( ٤): ٩٣.

[٢] - نساء( ٤): ١٠.

[٣] - نساء( ٤): ١٤.