«كسى كه عمداً مؤمنى را به قتل برساند، جزاى او جهنّم است و در آن جاودانه مى‌ماند و خداوند بر او غضب مى‌كند و او را لعنت مى‌نمايد و عذاب دردناكى براى او مهيّا مى‌كند».

و يا عنوان «نفاق»؛ چنان كه خداوند مى‌فرمايد:

وَعَدَ اللّهُ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْكُفّارَ نارَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها هِيَ حَسْبُهُمْ وَ لَعَنَهُمُ اللّهُ وَ لَهُمْ عَذابٌ مُقِيمٌ.[١]

«خداوند به منافقان مرد و زن و به كفّار، وعده جهنّم جاودانه را مى‌دهد كه همين براى عذاب آنان بس است و خدا آنان را لعنت مى‌كند و براى ايشان عذاب دائمى و دردناكى است».

و يا عنوان «فساد» و «قطع رحم»؛ چنان كه مى‌فرمايد:

... أَنْ تُفْسِدُوا فِي الأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ* أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمى أَبْصارَهُمْ.[٢]

«به اين‌كه در زمين فساد كنيد و قطع رحم نماييد. آنان كسانى هستند كه خدا ايشان را لعنت كرده و گوشهايشان را كر و چشمهايشان را كور گردانيده است».

چنين برداشت مى‌شود كه قرآن كريم، لعن را به ترتيب، از شرورترين موجودات شروع مى‌كند و به ترتيب آن را ادامه مى‌دهد.

[١] - توبه( ٩): ٦٨.

[٢] - محمد( ٤٧): ٢٣- ٢٢.