قسم داده است و اين از احكام شرعى است كه تا روز قيامت در امّت محمّد (ص) باقى مى‌ماند. مى‌دانيم كه تعيين به وسيله صيغه متكلّم، اقوا از ذكر اسم عَلَم است؛ چنان كه در كتابهاى ادبى آمده است. و در امّت اسلام هم، هيچ كس قايل به كفر دو طرف ملاعنه نشده است تا ادّعاى غزّالى و پيروانش را تأييد كند كه مى‌گفتند:

«لعن معيّن، جز براى كافر جايز نيست».

رسول خدا (ص) نيز اشخاصى را به طور معيّن لعن فرمودند؛ همانند: ابوسفيان بن حرب، سهيل بن عمرو، عمرو بن عاص، ابوالاعور سلمى، حكم بن عاص و پسرش مروان بن حكم و غيره. و بسيارى از اصحاب جليل‌القدر رسول خدا (ص) افراد معيّنى را لعن كرده‌اند؛ مثل: معاويه، عمرو بن عاص، حبيب و عبدالرحمان بن خالد، ضحّاك بن يزيد، بسر بن ارطاة، وليد بن عتبه، زياد بن ابيه، حجّاج بن يوسف ثقفى و غيره كه شمارش همه آنان دشوار است.

در تاريخ آمده است كه حسان بن ثابت، هند جگرخوار، دختر عتبه و همسرش ابوسفيان را لعن كرد. در آن زمان، حسان به دستور پيامبر اكرم (ص) از آن حضرت دفاع فرهنگى مى‌كرد و با اين وجود، پيامبر (ص) او را از اين كار منع نكرد بلكه اقدامات او را تأييد كرد.