در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩١ - ٦ - بطلان قاعده فرق بين انواع و اشخاص
«ما منافقين را با ملاك دشمنى ايشان با على بن ابى طالب مىشناختيم».[١]
اين سخن ابوسعيد، اشاره به افراد خاصّى دارد كه يكايك به نفاق، متّهم مىشدند.
ح: ابن عقيل علوى در رد غزّالى گفته است:
«چگونه ابن منير و غزّالى و پيروانشان از نهى صادر شده از پيامبر اكرم (ص) در لعنت نكردن شرابخوارى كه حد بر او جارى شده بود، اين برداشت را كردهاند كه تعيين اشخاص به لعن، ممنوع است؟! اين در حالى است كه نهى در اين حديث، معلّل به محبّت خدا و رسولش شده است كه بعد از اقامه حد، بيان شده است و براى تعيين و عدم آن، چيزى از متن روايت فهميده نمىشود! علاوه بر اين، سيره و روش پيامبر اكرم (ص) و اصحاب و بسيارى از بزرگان، متقدّم برخلاف آن چيزى بوده است كه روايت را بر آن حمل كردهاند.
قوىترين دليل بر جواز لعن شخص معيّن از مسلمانان، قرآن كريم است. قرآن در مورد قَسَم ملاعن مىفرمايد:
والخامِسَة أن لعنَتَ اللّهِ عليه ان كانَ من الكاذبين.[٢]
[١] - سنن ترمذى: ٥/ ٥٩٣؛ المناقب، باب ٢٠، مناقب على( ع)، ح ٣٧١٧.
[٢] - نور( ٢٤): ٧.