٩٦- منصور بن معتمر. ذهبى مى‌گويد: در او كمى تشيع بود.[٢] بخارى از او صد و هشتاد و مسلم صد و سى حديث روايت كرده است. حماد بن زيد مى‌گويد: دوستتان منصور بن معتمر را ديدم، و او از خشبى‌ها بود، گمان نمى‌كنم اهل دروغ باشد. ذهبى مى‌گويد: خشبيه همان شيعيان‌اند. سفيان مى‌گويد: منصور شصت سال روزه گرفت و شب را با عبادت و روز را با روزه سپرى مى‌كرد.[٣]

٩٧- منهال بن عمرو. ابن حجر نقل كرده است: او مذهب بدى داشت (يعنى شيعه بود).[٤] بخارى از او بيست و يك و مسلم ده حديث روايت كرده است.

٩٨- مينا بن ابى ميناء زهرى، مولى عبد الرحمن بن عوف. ترمذى از او حديث روايت كرده است. ابن عدى گفته است: از احاديثش استفاده مى‌شود كه او شيعى غالى است.[٥]

[١] . ميزان الاعتدال، ج ٤، رقم ٨٦٥٥.

[٢] . تهذيب التهذيب، ج ١٠، رقم ٥٤٨. سير اعلا النبلاء، ج ٥، ص ٤٠٢، رقم ١٨١.

[٣] . سير اعلام النبلاء، ج ٥، ص ٤٠٨، رقم ١٨١.

[٤] . مقدمه فتح البارى، ص ٤٤٦.

[٥] . تهذيب التهذيب، ج ١٠، ص ٣٥٤، رقم ٧١٤.