اين مطلب از اهل بيت و شيعيانشان باقى ماند. در همين مورد نقل كرده‌اند كه روزى عمر به ابن عباس گفت: همانا قومت يعنى قريش نخواستند كه نبوت وخلافت از براى شما باشد. ابن عباس از عمر اجازه سخن گرفت و آنچه در دل داشت آشكار كرد. از محاوره عمر و ابن عباس استفاده مى‌شود كه عمر و يارانش مى‌دانستند كه اهل بيت خود را صاحب خلافت و رهبرى مى‌دانستند و نيز مى‌دانستند كه قريش آن را از دستشان خواهند گرفت. در داستان شورى نيز جماعتى از صحابه شيعه على بودند و معتقد بودند كه على از ديگران براى خلافت سزاوارتر است، ولى چون خلافت به غير على رسيد تأسف خوردند كه از جمله آنها زبير، عمار، مقداد و ديگران بودند.[١]

٥- محمد كردلى، محمد بن عبد الرزاق بن محمد متوفاى ١٣٧٢ و اهل شام كه شرح حال او در كتاب‌هاى زير آمده است‌[٢] مى‌گويد:

عرف جماعة من كبار الصحابة بموالاة على فى عصر رسول الله (ص) مثل: سلمان الفارسى القائل:" بايعنا رسول الله على النصح للمسلمين و الائتمام بعلى بن أبى طالب و الموالاة له"

[١] . تاريخ ابن خلدون، ج ٣، ص ١٧٠ و ١٧١.

[٢] . الاعلام زركلى، ج ٦، ص ٢٠٢. معجم المؤلفين عمر رضا، ج ١٠، ص ١٦٢.