نهادها و تغييرات نهادى در چين - وانگ، فى- لينگ؛ مترجم محمد جواد ايرواني - الصفحة ١٣٤ - بازار كتار و تحريفات بنيادين
قراردادهاى استخدامى، استفاده از كودكان براى كار كردن، جنبه قانونى و مشروع داشت و شيوه كارآموزى در صنايع چين، چيزى در حد بيكارى و بهرهكشى يا استثمار آشكار كارآموزان قلمداد مىشد
( Gai ٨٨٩١, ٩- ٣١; Wang et al. ٧٨٩١, ٣٢- ٤٢, ٨٤١- ٩٤١ )
. بدون شك، وضعيت اسفبار كارگران چينى، مخصوصا در مقام مقايسه با نظام سنتى و توأم با نرمش و انعطاف كار خانوادگى، در ايجاد ناآرامىها و آشوبهاى سياسى نسبتا گسترده توسط كارگران شاغل در بخش صنعت چين، نقش عمدهاى داشت(Wang et al .٧٨٩١) . به همين دليل، مائوتسه تونگ كارگران بخش صنعت چين را افرادى «با قابليت ويژه براى مبارزه» ناميد.
به طور خلاصه، تا اواسط قرن بيستم، الگوى تخصيص كار در چين، كماكان همان الگوى مبتنى بر خانواده بود.، ولى از آن به بعد، الگوهاى جديدى سر از منصه ظهور برون آورد. مهمترين پيشرفت در اين راستا، شكلگيرى يك بازار كار در شهرهاى عمده و در برخى مناطق روستاى بود. تحريفات اساسى متعددى نيز در بازار كار روبه توسعه در اين كشور مشاهده مىشد. معضل جدى و شديد بيكارى، هنوز حل نشده بود؛ زيرا هيچگونه اصلاحات ارضى به منظور استقرار يك الگوى با ثبات تخصيصكار مبتنى بر خانواده براى ميليونها دهقان كه از بيكارى رنج مىبردند، به عمل نيامده بود. از دهه ١٩٢٠ تا ١٩٤٠، نرخ بيكارى براى مردان به ٥٥ درصد و براى زنان به حدود ٨٠ درصد رسيد(Wang et al .٧٨٩١ ,٩٤١ -٠٥١) . افزايش فوق تصور نرخ تورم از ١٩٣٧ تا ١٩٤٩ (افزايش ٣٦٨ ميليون برابرى در شاخص قيمت مصرفكننده) انگيزه لازم را در دهقانان كه به الگوى آرام و سنتى تخصيص كار مبتنى بر خانواده عادت داشتند، به وجود آورد تا براى تغيير وضعيت حاكم بر ساختار سازمانى داخلى موجود از جمله بر عليه بازار كار نوظهور چين، دست به شورش و قيام بزنند؛ هرچند كه مورد اخير، يعنى قيام عليه بازار كارى كه تازه شكل گرفته بود، اندكى ظنزآميز جلوه مىكند.
بررسى تاريخچه الگوى تخصيص كار در طول اين برهه، اطلاعات روشنى درباره چگونگى فروپاشى ساختار سازمانى داخلى ما قبل نوگرايى چين، در اختيارمان قرار مىدهد. از اين دوره، الگوى غالب تخصيص كار، به ويژه در مناطق روستايى، همان