مناطق روستايى آغاز شده بود، سرانجام توانستند در سال ١٩٤٩، جنگ سه ساله داخلى عليه رژيم «كيومين تانگ»[١] را به سود خود پايان دهند. او همچون بنيانگذاران سلسله‌هاى امپراتورى قبل از خود نياز داشت كه نظم و وحدت را به چين بازگرداند تا بتواند پايه‌هاى حكومت خود را مستحكم سازد. توسعه نهادى جمهورى خلق چين، بسيارى را به شدت هراسان ساخت؛ زيرا اين رژيم على الظاهر شديدا الگوهاى تاريخى چين را نفى مى‌كرد. با اين حال، نگاهى عميق‌تر به الگوهاى تخصيص كار روشن مى‌سازد كه ساختار سازمانى داخلى سنتى يا ما قبل نوگرايى چين، براى سه دهه ديگر كه تحت حاكميت مائو قرار داشت، همچنان دست‌نخورده باقى ماند. رژيم تحت نظر حزب كمونيست چين، ابتداى الگوى سنتى تخصيص كار مبتنى بر خانواده را در مناطق روستايى احيا كرد. در شهرها، زمامداران پكن با ايجاد نوعى نظام سرمايه‌دارى دولتى، زمينه را براى اجراى برخى فعاليت‌هاى اقتصادى بازارگرا، آن هم فقط براى يك مدت كوتاه چندساله، مهيا كردند(Wang et al .٦٨٩١ ,٤٢١) . ليكن، دير نپاييد كه مائو با سرعتى سرسام‌آور، قدرت سياسى فراگير خود را براى اجراى نهضت «اصلاحات سوسياليستى» در سراسر چين به كار گرفت؛ اصلاحاتى كه سرانجام به نهضت مصيبت‌بار موسوم به «جهش عظيم به جلو») ١٩٦١- ١٩٥٨) ختم شد. اينكه مورخان معتقدند نهضت «جهش به جلو»، ضربه اقتصادى عظيمى بود كه اقتصاد چين را سال‌ها به عقب راند. مهمتر اينكه حزب كمونيست چين بر آن شد تا با استقرار يك حكومت حزبى شبيه خانواده در قالب نهادى براى اقتصاد، حكومت و حيات اجتماعى چين، شرايط ما قبل نوگرايى در چين را احيا و تقويت كند. استقرار يك الگوى واحد تخصيص كار مبتنى بر استبداد دولتى، دليلى گويا و روشن است كه نشان مى‌دهد چگونه شرايط ما قبل نوگرايى چين، در يك جمهورى خلق «كمونيستى» يا «سوسياليستى» استمرار مى يابد. در اينجا سير تكامل نهادى الگوى تخصيص كار در چين و ساختار كلى سازمانى داخلى چين، راساس تحليلى جامع از الگوهاى كنونى تخصيص كار در چين، به اختصار تشريح مى‌شود.

[١] .Kuomintang (KMT )