نهادها و تغييرات نهادى در چين - وانگ، فى- لينگ؛ مترجم محمد جواد ايرواني - الصفحة ١٣٣ - بازار كتار و تحريفات بنيادين
در استان ژىجيانگ و مدل «داكووان»[١] در حوالى تيانجين، آشكارا مرهون روند اوليه توسعه بازار در قبل از شكلگيرى جمهورى خلق چين است.
كار و فعاليت در واحدهاى صنعتى، اعم از واحدهاى مبتنى بر سرمايهگذارى خارجى و سرمايهگذارى بخش خصوصى داخلى اگرچه اصولا داراى گرايش بازارى بود، ولى خصوصيات قدرتمندى را از تمدن چين با خود يدك مىكشيد. اين فعاليتها كه در شهرهاى ساحلى شديدا تحت تأثير عوامل خارجى قرار داشت، داراى يك الگوى توزيع بسيار نامتوازن و بيش از حد، متمركز بود. در سال ١٩٣٦، كه نقطه اوج سرمايهدارى داخلى چين به شمار مىآيد، هفت شهر ساحلى (به استثناى شهرهاى ساحلى شمال غربى كه در آن زمان در اشغال نيروهاى ژاپنى بود) افزون بر ٩٤ درصد توليدات صنعتى چين را به خود اختصاص داده بودند(Wang et al .٦٨٩١ ,٠٢) .
واحدهاى صنعتى محلى، بسيار كوچك بود. براى نمونه در بخش توليد آرد، كه پيشرفتهترين صنعت محلى چين را تشكيل مىداد، هر كارفرما به طور متوسط بين ٩/ ٢٥ تا ٩٢ كارگر در استخدام داشت. نوآورى در زمينه فنآورى، در پايينترين سطح ممكن بود. فقط ٢٧٥ مورد درخواست براى ثبت اختراع و ابداع بين سالهاى ١٩١١ تا ١٩٣٦ ضبط شده است. بازدهى صنعت نساجى در بخش كارخانههاى داخلى، ٦/ ١ پايينتر از كارخانههايى بود كه با سرمايه خارجى در چين كار مىكردند. واحدهاى صنعتى متعلق به دولت، در بدترين وضع ممكن قرار داشتند. ميزان بازدهى برخى از كارخانههاى دولتى توليد لامپ، فقط ١٥ درصد كارخانههاى متعلق به بخش خصوصى بود(Wang et .al .٦٨٩١ ,٣٢) . به آسانى مىتوان به اين نتيجه رسيد كه بازار كار چين در آن برهه، داراى انحرافات شديد و تقريبا عقبافتاده و توسعهنيافته بود.
نكته مهمتر در رابطه با تخصيص كار اين است كه الگوى تخصيص كار بازارگرا در چين، در مرحلهاى بسيار ابتدايى قرار داشت. نوع خاص استثمار حاكم بر بسيارى از شيوههاى كار در چين، زبانزد خاص و عام بود. شيوههاى عقد قرارداد، بسيار نامطلوب بود و كارگاهها و كارخانههاى كثيف و نامناسب، در حد استاندارد ذكر مىشد. در
[١] .Dacuzhuan