شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٩٥
امام رضا عليه السلام به دعبل (شاعر اهل بيت) فرمود:
اى دعبل! دوست دارم كه برايم شعرى بسرايى و بخوانى، چرا كه اين روزها (ايام عاشورا) روز اندوه و غمى است كه بر ما اهل بيت وارد شده است».
عَن الرّضا عليه السلام: «يا دِعبِلُ! ارْثِ الحُسَيْنَ عليه السلام فَانْتَ ناصِرُنا وَ مادِحُنا ما دُمْتَ حَيّاً فَلا تُقصِّرْ عَنْ نَصْرِنا مَا اسْتَطَعْتَ؛[١]
امام رضا عليه السلام فرمود: اى دعبل! براى حسين بن على عليه السلام مرثيه بگو، تو تا زنده اى، ياور و ستايشگر مايى، پس تا مىتوانى، از يارى ما كوتاهى مكن».
قال الباقرُ عليه السلام: «يبْكيهِ وَ يَأْمُرُ مَنْ في دارِهِ بِالْبُكاءِ عَلَيْهِ وَ يُقيمُ في دارِهِ مُصيبَتَهُ بِاظْهارِ الْجَزَعِ عَلَيْهِ وَ يَتَلاقُونَ بِالبُكاءِ بَعضُهُمْ بَعْضاً فِي البُيُوتِ وَ لِيُعَزِّ بَعْضُهُمْ بَعْضاً بِمُصابِ الْحُسَيْنِ عليه السلام؛[٢]
امام باقر عليه السلام نسبت به كسانى كه در روز عاشورا نمىتوانند به زيارت امام حسين عليه السلام بروند، اينگونه دستور عزادارى دادند و فرمودند: براى حسين عليه السلام ندبه و عزادارى و گريه كنند و به اهل خانه خود دستور دهند كه بر او بگريند و در خانههايشان با اظهار گريه و ناله بر حسين عليه السلام، مراسم عزادارى برپا كنند و يكديگر را با گريه و تعزيت و تسليت گويى در سوگ
[١]. جامع احاديث الشيعه، ج ١٢، ص ٥٦٧.
[٢]. كامل الزيارات، ص ١٧٥.