شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٥٥ - استحباب زيارت(قبر پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى خدا عليهم السلام)

٥. «

وعن يزيد بن عبداللَّه بن قسيط قال: رأيت ناساً من أصحاب النبيّ صلى الله عليه و آله إذا خلا المسجد أخذوا برمانة المنبر الصلعاء الّتي تلي القبر بميامنهم ثم استقبلوا القبلة يدعون؛[١]

يزيد بن عبداللَّه بن قسيط گويد: من مى‌ديدم كسانى از صحابه را بعد از اينكه مسجد خالى مى‌شد به كنار منبر رسول خدا صلى الله عليه و آله رفته و به عنوان تبرك آن را مسح مى‌كردند و آنگاه رو به قبله دعا مى‌نمودند».

و) تبرك جستن به قبر مطهر رسول خدا صلى الله عليه و آله‌

تبرك جستن به مرقد مطهر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از همان ابتدا بين مسلمان يك سنت و عادت شده بود و اين سنت در طى اعصار مختلف هنوز نيز ادامه دارد و مسلمانان از آب آنجا مى‌خوردند و با آن مريضان خود را شفا مى‌دادند و به تربت حضرت براى استشفاء تمسك مى‌جستند و اين سنت در بين تمام مذاهب و فرق با اختلافاتى كه دارند، نسل به نسل ادامه داشته، و كسى هنوز ايرادى بر اين عملكرد مسلمانان وارد نكرده، مگر ابن تيميه حرانى كه ادعا كرد: سلف صالح تمسك جستن به مرقد نورانى رسول خدا صلى الله عليه و آله را قبول نداشته‌اند ولكن سيره بسيارى از صحابه و تابعين و علما و سائر مسلمانان با كلام ابن تيميه مغايرت دارد».

١. «

عن داود بن صالح، قال: أقبل مروان يوماً فوجد رجلًا واضعاً وجهه على القبر فقال: أتدري ما تصنع! فأقبل عليه فإذا هو أبو أيّوب!

[١]. الطبقات الكبرى، ٢٥٤/ ١، ذكر منبر الرسول.