شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٢٦٢ - پوشيدن لباس سياه در ايام حزن بر اهل بيت عليهم السلام

آنهاست، ما به آنان فرصت مى‌دهيم تا بر گناهانشان بيفزايند، كه عذابى دردناك و ذلت اخروى در انتظار آنهاست.

... و چگونه در عداوت و دشمنى ما شتاب نكند، كسى كه به ما خاندان رسالت به چشم بغض و كينه و خشم و دشمنى مى‌نگرد؟ اين جنايت بزرگ را انجام دادى و بى هيچ حيا و پروايى از اين گناه بزرگ، مى‌گويى، اى كاش پدرانم مى‌بودند و مى‌ديدند و شادمانى مى‌كردند و مى‌گفتند، اى يزيد! از خود ضعف و سستى نشان مده.

اين جملات را مى‌گويى در حالى كه بى شرمانه، چوب بر لب و دندان ابى عبداللَّه عليه السلام، سيد جوانان اهل بهشت مى‌كوبى!

قسم به خدا، اى يزيد! جز پوست پيكر خود را ندريدى، و جز گوشت بدنت را پاره نكردى! به زودى با بار سنگينى كه از ريختن خون فرزندان رسول خدا و با هتك حرمت خاندان، و پاره‌هاى تن او كه به گردن گرفته‌اى بر رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد مى‌شوى، و در آنجا خداى تعالى آشفتگى آنان را سامان مى‌بخشد، و خاطر پريشانشان را جمع مى‌كند، و حقِ آنان را از دشمنانشان باز مى‌ستاند. (وگمان مبرى آنان كه در راه خدا كشته شدند، [مرده‌اند] آنان زنده‌اند و در نزد خداوندشان متنعم مى‌باشند و روزى مى‌خورند).

يزيد! اكنون كه كشتن و اسارت ما را غنيمت خود مى‌شمارى، و به آن مى‌بالى، به زودى غرامت تو خواهيم شد، آن هنگام كه هيچ چيز جز اعمال‌