نصوص كثيرى دال بر استحباب جزع بر سيدالشهدا عليه السلام مى‌باشد[١]. هر كس در جهت تضعيف شعائر تلاش نمايد و يا از اهميت آن كم كند، از گناهكاران است و فرداى قيامت مسئول خواهد بود. خداوند ما را ثابت قدم نگاه دارد تا خادم اهل بيت عليهم السلام باشيم و به وظيفه‌ى خود، آن گونه كه سزاوار است عمل نماييم.[٢]

[١]. معاويه بن وهب مى‌گويد: اذن خواستم كه بر امام صادق عليه السلام داخل شوم، به من گفته شد كه داخل شو. پس داخل شده و آن جناب را در نمازخانه‌ى منزلشان يافتم، پس نشستم تا حضرت نمازشان را تمام كردند، آن‌گاه شنيدم كه با پروردگارشان مناجات نموده و مى‌گفتند: بار خدايا! اى كسى كه ما را اختصاص به كرامت داده و وعده‌ى شفاعت دادى و مختص به وصيت نمودى( يعنى ما را وصى پيامبرت قرار دادى) و علم به گذشته و آينده را به ما اعطا فرمودى، و قلوب مردم را مايل به سوى ما نمودى، من، برادران و زائرين قبر پدرم حسين عليه السلام را بيامرز، آنان كه اموالشان را انفاق كرده و ابدانشان را به تعب انداخته به جهت ميل و رغبت در احسان به ما و به اميد آنچه در نزد تست به خاطر صله و احسان به ما و به منظور ادخال سرور بر پيغمبرت و به جهت اجابت كردن فرمان ما و به قصد وارد نمودن غيظ بر دشمنان ما.

اينان اراده و نيتشان از اين ايثار، تحصيل رضا و خشنودى توست، پس تو هم از طرف ما اين ايثار را جبران كن و به واسطه‌ى رضوان احسانشان را جوابگو باش و در شب و روز حافظ و نگاهدارشان بوده و

اهل و اولادى كه از ايشان باقى مانده‌اند را بهترين جانشينان قرار بده و مراقب و حافظشان باش و شر و بدى هر ستمگر عنود و منحرفى را از ايشان و از هر مخلوق ضعيف و قوى خود كفايت نما و ايشان را از شر شياطين انسى و جنى محفوظ فرما و اعطا كن به ايشان برترين چيزى را كه در دور بودنشان از اوطان خويش از تو آرزو كرده‌اند و نيز به ايشان ببخش برتر و بالاتر از آنچه را كه به واسطه‌اش ما را بر.

[٢]. مراجعه به كتاب مزار، وسائل الشيعه، ج ١٠.- فرزندان و اهل و نزديكانشان اختيار كردند، بار خدايا! دشمنان ما به واسطه‌ى خروج بر ايشان، آنان را مورد ملامت و سرزنش قرار دادند اما اين حركت، اعداء ايشان را از تمايل به ما باز نداشت و اين ثبات آنان از باب مخالفتشان است با مخالفين ما، پس تو اين صورت‌هايى كه حرارت آفتاب آنها را در راه محبت ما تغيير داده، مورد ترحم خودت قرار بده و نيز صورت‌هايى را كه روى قبر ابى‌عبداللَّه الحسين عليه السلام مى‌گذارند و برمى‌دارند، مشمول لطف و رحمتت قرار ده و همچنين به چشم‌هايى كه از باب ترحم بر ما اشك ريخته‌اند، نظر عنايت فرما و دل‌هايى كه براى ما به جزع آمده و به خاطر ما سوخته‌اند را ترحم فرما. بار خدايا! به فريادهايى كه به خاطر ما بلند شده برس، خداوندا! من اين ابدان و اين ارواح را نزد تو امانت قرار داده تا در روز عطش اكبر كه بر حوض كوثر وارد مى‌شوند، آنها را سيراب نمايى.

و امام عليه السلام در سجده پيوسته اين دعا را مى‌خواندند و هنگامى كه از آن فارغ شدند عرض كردم:

فدايت شوم! اين فقرات و مضامين ادعيه‌اى كه من از شما شنيدم اگر شامل كسى شود كه خداوند عز وجل را نمى‌شناسد، گمانم اين است كه آتش دوزخ هرگز به آن فائق نيايد! به خدا سوگند آرزو دارم آن حضرت( حضرت امام حسين عليه السلام) را زيارت كرده اما به حج نروم.

امام عليه السلام به من فرمودند: چقدر تو به قبر آن جناب نزديك هستى! پس چه چيز تو را از زيارتش باز مى‌دارد؟

سپس فرمودند: اى معاويه! زيارت آن حضرت را ترك مكن.

عرض كردم: فدايت شوم! نمى‌دانستم كه امر چنين بوده و اجر و ثواب آن اين مقدار است.

حضرت فرمودند: اى معاويه! كسانى كه براى زائرين امام حسين عليه السلام در آسمان دعا مى‌كنند به مراتب بيشتر هستند از آنان كه در زمين براى ايشان دعا و ثنا مى‌نمايند.[ كامل الزيارات، ص ٢٢٨، ح ٣٣٦].