شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٦٣

اخيراً مقاله‌اى به چاپ رسيده، به اين مضمون كه: «تا زمانى كه اندوه و حزن در وجود ما باشد، ديگر نيازى به سينه زدن نيست»، نظر شما در اين زمينه چيست؟

بسمه تعالى: در برگزارى مراسم عزادارى براى معصومين عليهم السلام، حزن و اندوه قلبى تنها كفايت نمى‌كند؛ بلكه لازم است اظهار گريستن و گرياندن و سينه‌زنى شود تا توجه مردم به ظلم‌هايى كه به خاندان اهل بيت عليهم السلام شده، جلب گردد.

آيا نزد حضرتعالى ثابت نشده كه برخى از عزادارى‌ها از چارچوب شرعى، چه به عنوان اولى يا عنوان ثانوى خارج شده است؟ اگر پاسخ مثبت است، آن اعمال خارج از چارچوب شرع مقدس كدام است؟

بسمه تعالى: هر كارى كه نشانه‌ى اندوه و عزا در مصيبت اهل بيت عليهم السلام باشد و يا اينكه جهت ابراز مقام و درجات متعالى اهل بيت عليهم السلام براى فداكارى و يارى دين باشد، از كارهاى با ارزش است؛ و بلكه گاهى در مواردى هم واجب مى‌شود، اما كارى كه موجب توهين به مذهب يا سستى اركان مذهب يا توهين به ساحت مقدس ائمه‌ى طاهرين عليهم السلام شود، حرام است.