شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٥٩

تَمُوتُ الْقُلُوبُ؛[١]

امام رضا عليه السلام فرمود: هركس در مجلسى بنشيند كه در آن، امر (و خط و مرام ما) احيا مى‌شود، دلش در روزى كه دل‌ها مى‌ميرند، نمى‌ميرد.

قالَ الرِّضا عليه السلام: يَابْنَ شَبيبِ! إِنْ بَكِيَت عَلَى الْحُسَيْنِ عليه السلام حَتّى‌ تَصِيرَ دُمُوعُكَ عَلى‌ خَدَّيْكَ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتَهُ صَغِيراً كانَ أَوْ كَبِيراً قَلِيلًا كانَ أَوْ كَثِيراً؛[٢]

امام رضا عليه السلام فرمود: اى پسر شبيب! اگر بر حسين عليه السلام، آن قدر گريه كنى كه اشك‌هايت بر چهره‌ات جارى شود، خداوند همه‌ى گناهانى را كه مرتكب شده‌اى مى‌آمرزد، كوچك باشد يا بزرگ، كم باشد يا زياد.

كوتاه سخن اينكه تمام اين مراسم، به نحوى مراسم الهى بوده و اظهار حزن و اندوه به خاطر مصائب وارد بر امام حسين عليه السلام و خاندان و يارانش و يا بر ديگر امامان معصوم عليهم السلام مى‌باشد كه دلالت بر مشروعيت و استحباب آن دارد و از بهترين راه‌هاى تقرب به خداى متعال است. خداوند مى‌فرمايد: «و هركس شعائر الهى را برپا دارد و تعظيم نمايد، از پرهيزكارى و تقواى دل‌ها است»[٣].

و نهايتاً امام صادق عليه السلام در مورد كسانى كه امر سيدالشهدا عليه السلام را احياء مى‌كنند خطاب به خداوند متعال فرمود:

[١]. بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٢٧٨، ح ١.

[٢]. امالى صدوق، ص ١١٢.

[٣]. سوره‌ى حج، آيه‌ى ٣٢.