شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٠٣

عِنْدَ قَبْرِهِ‌

خواندم:

«بر پيكر سيدالشهداء عليه السلام مرور كن و بگو به آن استخوان‌هاى پاكيزه».

صداى امام عليه السلام به گريه بلند شد، صبر كردم تا امام عليه السلام از گريه فارغ شد، امام عليه السلام فرمود: بخوان بيشتر بخوان، خواندم:

«اى مريم برخيز و بر مولاى خود گريه كن و با گريه‌ات بر حسين او را يارى نما».

ناگهان امام صادق عليه السلام گريه كرد، زنها صدايشان بلند شد وقتى صداى زن‌ها خاموش شد به من فرمودند:

«يا أبا هارون، من أنشد في الحسين شعراً فبكى وأبكى عشرة كتبت لهم الجنة، ومن أنشد في الحسين شعراً فبكى وأبكى خمسة كتبت لهم الجنة، ومن أنشد في الحسين شعراً فبكى وأبكى واحداً كتبت لهما الجنة، ومن ذكر الحسين عنده فخرج من عينه من الدمع مقدار جناح ذباب كان ثوابه على اللَّه ولم يرض له بدون الجنة؛[١]

اگر كسى در عزاى ما ده نفر را به گريه درآورد بهشت بر او خواهد بود. بعد امام فرمودند: اگر نه نفر را ... اگر هشت نفر را ... تا رسيدند به اينكه اگر يك نفر را بگرياند بهشت بر او

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٤، ص ٥٩٤، ح ٣.