اين سخن، بدين معناست كه اگر امكانات مورد نياز انسان در زندگى، تأمين نباشد، از نظر روحى و جسمى، با مشكل روبه‌رو مى‌شود؛ امّا وقتى نيازهاى او تأمين شود، احساس آرامش روانى مى‌كند و از نظر جسمى هم نيرومند مى‌گردد.

پيشوايان الهى، شخصاً از قدرت روحى خارق العاده‌اى برخوردار بودند كه كمبودهاى مادى، آنها را تحت تأثير قرار نمى‌داد؛ ولى همسر و يا ديگر اعضاى خانواده آنها ـ كه اين قدرت روانى را نداشتند ـ نمى‌توانستند مانند آنها باشند.

همچنين گزارش كتاب شريف الكافي، از خانه مزّين همسر امام باقر٧[١] نيز نشان‌گر اين معناست كه هر چند اهل بيت: در زندگى شخصى، فقر اختيارى را برگزيده بودند، امّا هيچ گاه همسر و خانواده خود را در تنگنا و سختى قرار نمى‌دادند.

٤. آراستگي همراه با ساده‌زيستي

پيشوايان الهى، به موجب روايت: «إنَّ اللهَ جَميلٌ يُحِبُّ الجـَمالَ»، در عين ساده‌زيستى، از نظر ظاهرى، كاملاً آراسته بودند. البته آراستگى آنان، شبيه آرايش اسراف‌كاران و مستكبران نبود؛ ولى آنان از نظر رنگ لباس، پاكيزگى و معطر بودن، براى مخاطبان، جذابيتى خاص داشتند. در روايتى از امام صادق٧
آمده است:

العِطرُ مِن سُنَنِ المـُرسَلِينَ؛[٢]

عطر زدن، از سنّت‌هاى پيامبران است.

همچنين از امام صادق٧ روايت شده كه مى‌فرمايد:

كانَ رسولُ اللهِ٦ يُنفِقُ فى الطِّيبِ أكثَرَ مِمّا يُنفِقُ فى الطَّعامِ؛[٣]

پيامبر خدا٦ براى عطر، بيشتر از غذا خرج مى‌كرد.

روايت شده كه پيامبر خدا٦، نه تنها براى خانواده خود، بلكه براى ديدار با يارانش نيز خويشتن را مى‌آراست و مى‌فرمود: «خداوند، دوست دارد كه بنده‌اش وقتى براى ديدار با برادرانش از خانه بيرون مى‌رود، خود را بيارايد و آماده ديدار آنها نمايد».[٤]

٥. گرامي‌داشت ميهمان

يكى از حقوق ميهمان، گرامى داشتن اوست. در روايتى از پيامبر٦ آمده است:

[١]. همان، ج٦، ص٤٤٨، ح١٣.

[٢]. همان، ج٦، ص٥١٠، ح٢.

[٣]. همان، ج٦، ص٥١٢، ح١٨.

[٤]. مكارم الاخلاق، ج١، ص٨٤، ح١.