ثالثاً، مرحوم شیخ صدوق فرمود: پیامبران در تبلیغ و بیان احکام دین معصوم هستند. این گفته، مستلزم معصوم بودن آنان در خواندن نماز و انجام دادن سایر اعمال عبادی است؛ زیرا نماز و اعمال عبادی پیامبران نیز نوعی تبلیغ است. از اين رو، پیامبر بر طبق حدیث مشهور فرموده است:

صلوا کما رایتمونی اصلی.[١]

رابعاً، مصالحی که در بعضی از این روایات برای «اسهاءالنبی» ذکر شده است، قابل پذیرش نیست؛ زیرا تعلیم حکم سهو در نماز و... از راه‌های دیگر هم ممکن است؛ بدون این‌که نیازی باشد تا پیامبر را گرفتار سهو و اشتباه کند؛ چنان‌که بقیه احکام را از راه‌های دیگر به مردم تعلیم داده است. از اين‌رو، چه ضرورت و نیازی اقتضا می‌کند که خداوند برخی احکام و از جمله اینها را از راه «اسهاءالنبی» به مردم بیاموزد؛ بويژه آن که در تعلیم از طریق «اسهاء النبی»، سلب اطمینان مردم از تعالیم و گفته‌های پیامبر وجود دارد و قداست و کرامت پیامبر نزد مردم خدشه‌دار می‌گردد.[٢]

روایات اهل سنت

روایات فراوانی در این زمینه در منابع اهل سنت وجود دارد، که تعدادی از آنها را نقل می‌کنیم:[٣]

١. بخاري (١٩٤ـ٢٥٦ق) در صحيح البخاري آورده است:

عن ابن سيرين، عن أبى هريرة قال: صلى بنا رسول الله٦ احدى صلاتي العشى... فصلى بنا ركعتين ثم سلم، فقام إلى خشبة معروضة في المسجد فاتكأ عليها كأنه غضبان و وضع يده اليمنى على اليسرى و شبك بين اصابعه و وضع خده الايمن على ظهر كفه اليسرى، و خرجت السرعان من ابواب المسجد، فقالوا قصرت الصلاة و فى القوم أبو بكر و عمر، فهابا ان يكلماه و فى القوم رجل في يديه طول يقال له ذواليدين، قال: يا رسول الله! انسيت ام قصرت الصلاة؟ قال: لم أنس و لم تقصر. فقال: اكما يقول ذو اليدين؟ فقالوا: نعم. فتقدم فصلى ما ترك ثم سلم ثم كبر و سجد مثل سجوده أو اطول... ؛[٤]

ابن‌سیرین از ابوهریره نقل می‌کند که رسول خدا یکی از دو نماز ظهر یا عصر را با ما خواند و در رکعت دوم، نماز را سلام داد و از جای خود بلند شد و مانند آدم خشمناک، به چوبی که در وسط مسجد انداخته شده بود، تکیه داد و دست راست خود را روی دست چپ گذاشت و انگشتانش را مشبک نمود و گونه راستش را به پشت دست چپش نهاد و نمازگزاران با عجله از در مسجد بیرون می‌رفتند و می‌گفتند: آیا نماز کوتاه شده است؟ ابوبکر و عمر هم در میان مردم بودند،

[١]. همان، ص٢٥٨.

[٢]. صحيح البخاري، كتاب الاذان، باب «الاذان للمسافر إذا كانوا جماعة»، ج١، ص ١٢؛ سنن الدارمي، ج١، ص٢٨٦.

[٣]. الصحیح من سیرة النبی الاعظم، ج٥، ص١٨٣.

[٤]. ر.ك: صحیح بخاری باب ثالث از «ابواب ما جاء فی السهو فی الصلوة» و صحیح مسلم «فی ابواب السهو» و سنن النسائی «باب من سلم من الرکعتین ناسیا وتکلم» و مسند احمد، ج٢ و... .