بهبودي معتقد است که استناد به روايت ديگران يا عمل ديگران، وسيله تعريض است و احاديث از اين دست از درجه اعتبار ساقط است؛ مثلاً در روايتي از امام رضا٧ درباره عدم غسل جنابت در رمضان تا صبح مي‌پرسند و امام پاسخ مي‌دهد جنابت ضرري ندارد و نبايد روزه را باز کرد؛ زيرا پدرم از عايشه روايت کرده است رسول خدا در شب‌هاي رمضان جنب مي‌شد و تا صبح غسل نمي‌کرد.[٢]

٣. تعليل نا‌موجه فقهي

بهبودي مي‌گويد تعليل فقهي، بويژه بر اساس فقاهت ناموجه و بدون استفسار، نشانه تعريض است؛[٣] براي نمونه عدم جواز غسل دادن همسران به همراه تعليل و توضيح ناخواسته،[٤] عدم جواز وصيت به نيابت زن از مرد در انجام حجّ به همراه تعليل حکم شهادت زن نسبت به مرد[٥] و جواز شلوار پوشيدن بانوان در حال احرام به همراه تعليل ستر بدن.[٦]

٤. سند گرفتن افراد نا‌موثق

بهبودي اشاره مي‌کند که در بعضي روايات، فردي را سند گرفته‌اند که در لسان امامان ملعون است؛ مثلاً روايتي که درباره حليت ازدواج با زناني که خلاف سنت طلاق گرفته‌اند، به روايت علي‌بن‌ابي‌حمزه استناد مي‌کند، در حالي که او غالي، واقفي و در لسان امامان ملعون است.[٧]

٥. نقل فتواي اهل سنت از قول پدران امامان

بهبودي مي‌گويد در برخي روايات، امامي فتواي اهل سنت را از قول پدر خود بازگو کرده است. اين دست روايات، با توجه به چنين تعريضي، مفاد حديث را الغا مي‌کند و احاديث مقابلش تأييد مي‌گردد؛[٨]

[١]. التهذيب، ج٨، ص‌٤٠؛ الاستبصار، ٣، ص‌٢٨٠.

[٢]. رجال الکشي، ص٩٥٥.

[٣]. کامل الزيارات، ص٢٧٨.

[٤]. علل الحديث، ص١٤ـ ١٩.

. [١٣٧٢] الکافي، ج١، ص‌٢٣٨ـ٢٤٠.

[٥]. ر.ک: همان، ص٢٠ ـ ٢٣.

[٦]. الکافي، ج٦، ص‌٤٩٧ و ٥٠٢؛ الترمذي، ج٤، ص‌١٩٩.

[٧]. ر.ک: الکافي، ج٦، ص‌٤٩٧ و ٥٠٢؛ سنن الترمذي، ج٤، ص‌١١٩.