گفته كه در مورد ايشان، آيه Gوَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً...F نازل شد. و اين سوره به اجماع امت در اين قضيه نازل شده است و كسي با آن مخالفت نكرده است.[١]

نقد و بررسي روايت

الف. روايت به صورت مرسل نقل شده است.

ب. نقد متن روايت

١. اضطراب در متن اين روايت نيز وجود دارد؛ چرا كه آورده است كه پيامبر٦، ابوبكر و عمر به علي٧ گفتند كه خوب است نذر كني؛ در حالي كه در برخي از روايات قبلي به پيامبر٦ و در برخي به عمر نسبت داده شده است.

٢. در اين روايت، نذر و روزه حسنين مطرح نشده است.

٣. در اين روايت نيز علي٧ از شمعون خيبري قرض مي‌گيرد كه نقد آن گذشت.

زمخشري و طبرسي مشابه اين روايت را آورده‌اند كه در آن به نذر علي٧، فاطمه٣ و فضه و قرض علي٧ از شمعون خيبري و اتفاق انفاق در سه روز متوالي اشاره شده است[٢] كه مرسل نقل شده و نقل آن گذشت.

نقل پنجم

ابن طاووس نيز در اين خصوص مي‌گويد:

از جمله رواياتي كه دربارۀ صدقه مولايمان علي٧ و فاطمه٣ در شب ٢٥ ذي‌حجّه بر مسكين، يتيم و اسير ذكر مي‌كنيم، روايتي است كه جدّم ابوجعفر طوسي دركتاب المصباح متذكر آن شده است؛ هرچند اين روايت را به طريق متعدد ذكر كرده‌ايم.

شيخ طوسي مي‌گويد: در شب ٢٥ ذي حجّه اميرالمؤمنين٧ و فاطمه٧ صدقه دادند و در روز
٢٥ همان ماه سورة «هل اتي» در مورد آن دو بزرگوار و حسنين٨ نازل شد.[٣] ايشان در تبيين داستان مي‌گويد:

وقتي حسنين مريض شدند، پيامبر٦ به همراه ابوبكر، عمر و عامة عرب عيادتشان كردند و حضرت رسول خدا٦ پيشنهاد نذر براي شفاي حسنين٨ داد و علي٧ گفت: اگر فرزندانم شفا يابند، سه روز، روزه شكر به درگاه الهي مي‌گيرم. حضرت فاطمه٣ و كنيزشان فضه نيز چنان نذري كردند و حسنين شفا يافتند، ولي در منزل آل محمد٦ طعام اندكي نيز نبود، پس علي٧ پيش شمعون بن حاريا خيبري رفت و از ايشان سه صاع جو قرض گرفت.

سيد بن طاووس در توضيح مي‌گويد:

[١]. مناقب آل ابي‌طالب، ج٣، ص٤٢٤ ـ ٤٢٦.

[٢]. رجال الطوسي، ص٥٧ و٩٣.

[٣]. الفهرست (طوسي)، ص٨٥ ـ ٨٦.