اگر دو نفر بخواهند با یکدیگر همکاری کنند، اول با یکدیگر پیمان میبندند، بعد در خلال همکاری بر کار یکدیگر نظارت و مراقبت میکنند و در آخر سال به حساب و رسیدگی دخل و خرج و سود و زیان میپردازند و اگر معلوم شد خوب کار کردهاند و هیچ کدام مرتکب خطا و خیانتی نشده است دست یکدیگر را میفشارند و رضایت میدهند و اگر بر عکس معلوم شد که یکی از آنها قصوری کرده و لاقیدی به خرج داده یا عمداً تقصیر کرده و خیانتی مرتکب شده، آن وقت است که رگبار ملامت و تیر سرزنش و مجازات از سوی دوستش به سوی او متوجه میشود. انسان از آن جهت که انسان است و یک نوع دوگانگی بر وجودش حکمفرماست و از آن نظر که ترکیبی است از میلها و غرایز مختلف، باید نسبت به خود همه این مراحل را طی کند؛ هم باید با خود عهد و قرارداد و پیمان ببندد، و هم همیشه از خود مراقبت کند و بر خود نظارت نماید، و هم اینکه در آخر هر سال و بلکه هر ماه و هر هفته و هر روز از خود حساب بکشد، و هم آنکه احیاناً اگر از خود خطایی مشاهده کرد خود را مورد عتاب قرار دهد. اینها همه از شئون آن مطلب است که وجود مربیان خارجی لازم است ولی کافی نیست، هرکسی باید خودش سمت مربیگری خود را داشته باشد.